Σημεία συνέντευξης του Αναπληρωτή Υπουργού Εσωτερικών, ΣτέλιουΠέτσα, στον τηλεοπτικό σταθμό “ΣKΑΪ” και τους δημοσιογράφους Δημήτρη Οικονόμου και Μαρία Αναστασοπούλου.
«Άνοιξε η πλατφόρμα για τους σεισμόπληκτους της Κρήτης
– Άμεσα θα καταβληθούν οι αποζημιώσεις στους δικαιούχους»
Η ηλεκτρονική πλατφόρμα για την Κρατική Αρωγή για τους σεισμόπληκτους συμπολίτες μας, στην Κρήτη, άνοιξε σήμερα. Οι δικαιούχοι, λοιπόν, μπορούν να υποβάλουν την αίτησή τους –αρχικά, μέχρι και τις 5 Νοεμβρίου– προκειμένου να αποζημιωθούν. Υπενθυμίζω ότι τα ποσά της αποζημίωσης κυμαίνονται από 5.000 ευρώ έως 20.000 ευρώ, ανάλογα με τον βαθμό της ζημιάς που έχουν υποστεί οι κάτοικοι στα σπίτια ή στις επιχειρήσεις τους. Και προτρέπω τους συμπολίτες μας που έχουν πληγεί, να κάνουν γρήγορα τις αιτήσεις τους, καθώς όσο πιο γρήγορα γίνει μία αίτηση, τόσο πιο γρήγορα οι δικαιούχοι θα λάβουν και τα χρήματα. Και αυτό γιατί, η εκκαθάριση γίνεται λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά την υποβολή της αίτησης και, ως εκ τούτου, οι δικαιούχοι πιστώνονται, άμεσα, τα πρώτα χρήματα της προκαταβολής.Από εκεί και πέρα, συνεχίζονται οι καταγραφές για την αποκατάσταση των ζημιών στις υποδομές. Από την πλευρά μας, στο Υπουργείο Εσωτερικών, έχουμε δώσει –από την πρώτη ημέρα– έκτακτη χρηματοδότηση στους πληγέντες δήμους, προκειμένου να προχωρήσουν τα απαραίτητα έργα ύδρευσης, αποχέτευσης και ηλεκτροδότησης, έτσι ώστε να μπορέσουν να τοποθετηθούν οι οικίσκοι που θα στεγάσουν, προσωρινά, τους κατοίκους. Όλες μας οι ενέργειες εστιάζουν, δηλαδή, στη δημιουργία του κατάλληλου πλαισίου και των σωστών υποδομών, δεν «πετάμε» οικίσκους ατάκτως ερριμμένους, γιατί –όπως όλοι αντιλαμβάνονται– η αποκατάσταση των ζημιών, ιδίως στις κατοικίες των πληγέντων, δεν μπορεί να γίνει μέσα σε μία νύχτα.
«Όσοι έχουν κάνει το εμβόλιο, δεν πρέπει να νιώθουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας
– Δεν πρόκειται να υπάρξει κανένα πισωγύρισμα»
Πρέπει να επιστρέψουμε στην κανονικότητα. Έχει περάσει πολύς καιρός. Όλο αυτό το διάστημα, σε όλες τις φάσεις εξέλιξης της πανδημίας, έχουμε κάνει ό,τι μπορούσαμε. Από την πρώτη φάση –όταν δεν υπήρχε τίποτα, παρά μόνο το άγνωστο– χτίσαμε μία σχέση εμπιστοσύνης και προστατεύσαμε τον κόσμο, ζητώντας του να μείνει στο σπίτι. Στη συνέχεια, όμως, περάσαμε στη φάση του εμβολίου. Και, τους τελευταίους οκτώ με εννέα μήνες, δίνουμε τη μάχη να πείσουμε τους συμπολίτες μας να εμβολιαστούν, καθώς αυτό είναι και το βασικό μας όπλο απέναντι στον ιό.
Όταν έχουν εξαντληθεί όλα τα άλλα εργαλεία πειθούς, όταν έχουμε καθημερινά τα στοιχεία που είναι αδιαμφισβήτητα και δείχνουν ότι εννέα στους δέκα συμπολίτες μας που βρίσκονται στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, είναι ανεμβολίαστοι, τότε δεν χρειάζονται πολλά άλλα πράγματα πλέον. Όσοι πείστηκαν και έχουν κάνει το εμβόλιο, δεν πρέπει να νιώθουν ότι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας και ότι εξακολουθούν να έχουν περιορισμούς. Από εκεί και πέρα, σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας, έχουμε πει ότι τα στοιχεία αξιολογούνται συνεχώς και ότι, πάντα, έχουμε δίπλα μας την επιτροπή των ειδικών για να μας συμβουλεύει. Ωστόσο, έπειτα από τόσους μήνες, γνωρίζουμε πλέον ότι το βασικό εργαλείο, προκειμένου να πειστούν όσοι είναι αναποφάσιστοι ή αναβλητικοί, είναι να συγκρίνουν τον εαυτό τους με κάτι άλλο. Και αυτό το «άλλο» είναι ότι ο εμβολιασμένος, σιγά-σιγά, αποκτά όλες τις ελευθερίες που είχε και πριν, είτε αυτές αφορούν στην καθημερινότητά του στην εργασία του, είτε στη διασκέδαση, είτε στον πολιτισμό.
Η συζήτηση αυτή, εξάλλου, είναι μία συζήτηση που γίνεται, εδώ και αρκετές εβδομάδες. Δεν είναι κάτι που ήρθε ξαφνικά. Θυμίζω ότι η συζήτηση προκειμένου να δοθούν κίνητρα στους εμβολιασμένους –«προνόμια» επικράτησε να αποκαλούνται στον δημόσιο διάλογο– έχει ξεκινήσει πριν από τον Μάιο. Για πόσο καιρό θα συνεχιζόταν; «Μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί», έλεγε ο Κέυνς. Πρέπει, λοιπόν, να πάρουμε τις τύχες της ζωής μας στα χέρια μας. Από εκεί και πέρα, το μήνυμα είναι σαφές: όταν κάτι πηγαίνει να ξεφύγει, πάντα η Πολιτεία ήταν και θα είναι δίπλα, πάντα η Πολιτεία έκανε και θα κάνει τις διορθωτικές κινήσεις που είναιαπαραίτητες, προκειμένου να τιθασεύσει ένα νέο κύμα της πανδημίας. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, δεν πρόκειται να επιστρέψουμε στην προηγούμενη κατάσταση. Προσωπικά, είμαι πεπεισμένος ότι τα μέτρα αυτά θα πείσουν τους αναποφάσιστους συμπολίτες μας, οι οποίοι δεν έχουν εμβολιαστεί μέχρι σήμερα, να το πράξουν. Τα μέτρα «ελευθερίας» θα λειτουργήσουν και δεν πρόκειται να ξαναδούμε κανένα πισωγύρισμα.
Η πλήρης ελευθερία των εμβολιασμένων θα ευνοήσει και τους επιχειρηματίες στον κλάδο της εστίασης. Και αυτό γιατί, όταν πλέον κάθε επιχειρηματίας γνωρίζει –σε έναν από τους πιο «δύσκολους» κλάδους για τον έλεγχο της διασποράς, στον κλάδο της διασκέδασης– ότι θα έχει κανονική χωρητικότητα, ότι ο πελάτης του θα διασκεδάζει ακόμη και όρθιος –κάτι που μεταφράζεται σε πολύ μεγαλύτερο τζίρο για τον ίδιο– θα είναι πιο εύκολο να επιδεικνύει μεγαλύτερη ευθύνη, καθώς θα έχει πολύ πιο ισχυρό κίνητρο να είναι, πραγματικά, ο ίδιος ο επιχειρηματίας εκείνος που θατηρεί τα μέτρα στην είσοδο. Και μετά είναι, φυσικά, πολύ πιο εύκολος και ο έλεγχος από τα κρατικά όργανα. Όσον αφορά, τώρα, στο θέμα της υποχρεωτικότητας, η απάντηση που έχει δώσει η Κυβέρνηση είναι ότι δεν εξετάζει, αυτή τη στιγμή, την επέκταση του υποχρεωτικού εμβολιασμού σε άλλους επαγγελματικούς κλάδους, ούτε στον δημόσιο, ούτε στον ιδιωτικό τομέα. Εάν χρειαστεί να γίνει κάτι άλλο στο μέλλον, θα το δούμε. Αυτή τη στιγμή, όμως, είμαστε σε αυτό το σημείο.
«Να είμαστε προσεκτικοί, βραχυπρόθεσμα, με την Τουρκία
– Ιστορική η συμφωνία με τη Γαλλία»
Νομίζω ότι, πάντα, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την Τουρκία και τις προσπάθειες αναθεωρητισμού της Άγκυρας, σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Και θα έλεγα ότι θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, ιδίως βραχυπρόθεσμα. Γιατί, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα –ιδίως μετά την πολύ σημαντική συμφωνία με τη Γαλλία– ο βαθμός αποτροπής για την Ελληνική Δημοκρατία είναι πολύ σημαντικότερος. Επομένως, βραχυπρόθεσμα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την Άγκυρα. Επιπρόσθετα, η κίνηση αυτή της Τουρκίας, στην Κυπριακή ΑΟΖ, δείχνει σε όλους πόσο αίολα είναι τα επιχειρήματά της περί αποστρατικοποίησης, όταν στην πράξη απειλεί, συνεχώς, κράτη της Ανατολικής Μεσογείου.
Όπως και στο πρόσφατο παρελθόν, δείξαμε ότι μπορούμε να υπερασπιστούμε την εθνική μας κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Όταν το εκπέμπουμε αυτό με σαφήνεια και απόλυτη καθαρότητα, θα συνεχίσουμε να έχουμε καλές σχέσεις με τους γείτονές μας. Εάν, όμως, εμφανιστούμε διαλλακτικοί σε τέτοια θέματα, τότε μπορεί να έχουμε πρόβλημα. Και για αυτό, εμείς συνεχίζουμε με αυτή την στρατηγική επιλογή.
Όσον αφορά στο θέμα της αποστρατικοποίησης και την επιστολή της Τουρκίας στον ΟΗΕ, υπάρχουν τέσσερα πράγματα που οφείλουμε όλοι να έχουμε κατά νου. Πρώτον, με βάση τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, φυσικά, και έχουμε το δικαίωμα της αυτοάμυνας. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Δεύτερον, έχουμε την εισβολή και κατοχή μεγάλου μέρους της Κύπρου, το 1974. Τρίτον, έχουμε τη στρατιά του Αιγαίου απέναντί μας, η οποία είναι επιθετική. Και τέταρτον, έχουμε –από 1995– το casusbelli εναντίον μας. Επομένως, για όλους αυτούς τους λόγους δεν τίθεται κανένα θέμα αποστρατικοποίησης. Από εκεί και πέρα, η ελληνογαλλική συμφωνία είναι πολύ σημαντική για τρεις λόγους. Πρώτον, έχουμε σίγουρα αναβάθμιση στο επιχειρησιακό πεδίο, τόσο για το Ναυτικό μας, όσο και για την Αεροπορίας μας, με την απόκτηση των Ραφάλ. Δεύτερον, έχουμε το στοιχείο της «αμοιβαίας συνδρομής» που τίθεται σε ισχύ, αμέσως μετά την κύρωση της συμφωνίας από τα Κοινοβούλια των δύο χωρών. Και στο σημείο αυτό, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχουν δυνάμεις στην Ελλάδα που λένε «όχι» σε μία τέτοια συμφωνία. Και τρίτον, έχουμε μία γενική αναβάθμιση της στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης, μέσα από ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα πολύ σημαντικό μεταξύ δύο χωρών, το οποίο εκτιμώ ότι θα αποτελέσει το έναυσμα για τη χειραφέτηση της Ευρώπης και στο αμυντικό πεδίο.
Θεωρώ ότι στελέχη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, εάν δεν είχε τεθεί ζήτημα κομματικής πειθαρχίας, θα εξέφραζαν άλλες επιλογές. Καλώ, πραγματικά, την Αντιπολίτευση –έστω και την τελευταία στιγμή– να σκεφτεί ότι όταν έχουμε μία ιστορική συμφωνία στο τραπέζι, είναι ιστορικές και οι ευθύνες μας όταν λέμε «όχι». Αυτού του είδους οι φωνές δεν λένε τίποτα στην ελληνική κοινωνία. Σηκώνουν, μόνο έναν θόρυβο και μία σκόνη. Σε καμία περίπτωση, δεν μπορούν να συσκοτίσουν το ιστορικό μέγεθος αυτής της συμφωνίας. Αυτό που έχει σημασία είναι να εστιάσουμε όλοι –και σε αυτό καλώ και την Αξιωματική Αντιπολίτευση– στα θετικά στοιχεία αυτής της συμφωνίας. Πρόκειται –επαναλαμβάνω– για μία ιστορική συμφωνία και είναι σημαντικό για τους Έλληνες πολίτες να αφήσουμε τα μικροκομματικά επιχειρήματα στην άκρη και να σκεφτούμε όλα αυτά που έχουμε μπροστά μας.
