Στο πένθος έχει βυθιστεί το παγκόσμιο ποδόσφαιρο για το χαμό του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ο οποίος έφυγε την Πέμπτη από τη ζωή. O Μαραντόνα υπέστη καρδιακόαναπνευστικό επεισόδιο στο σπίτι του, όπου ανάρρωνε μετά από επέμβαση στο κεφάλι του.
Το σύμβολο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, o Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ο οποίος απεβίωσε σήμερα, λιγότερο από ένα μήνα μετά τα 60α γενέθλιά του, λατρευόταν σαν Θεός, αλλά οι «δαίμονες» του τον οδήγησαν στην καταστροφή.
Ο Μαραντόνα άφησε την τελευταία του πνοή μετά από καρδιακή προσβολή που υπέστη στο σπίτι του στα προάστια του Μπουένος Άιρες, όπως επιβεβαίωσαν δικοί του άνθρωποι.
Η πορεία του προς τα αστέρια άρχισε από μια ζοφερή παραγκούπολη του Μπουένος Άιρες για να οδηγήσει την Αργεντινή στο θρίαμβο του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τη στιγμή που ο ίδιος εκτόξευε την αναγνωσιμότητα του, κερδίζοντας μία θέση δίπλα στους συμπατριώτες του και σύμβολα της Αργεντινής, Τσε Γκεβάρα και Έβιτα Περόν.
Ένας από τους πιο προικισμένους ποδοσφαιριστές στην ιστορία του αθλήματος, είδε την αξία του να κορυφώνεται όταν διατέλεσε αρχηγός της Εθνικής Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, οδηγώντας τη χώρα του στον θρίαμβο, πριν ο ίδιος βυθιστεί στη δυστυχία, καθώς στην αντίστοιχη διοργάνωση του 1994 εκδιώχθηκε, λόγω ντόπινγκ.
Χρόνιος χρήστης ναρκωτικών, με προβλήματα βάρους και αλκοολισμού διέκοψε μια αστρική καριέρα και άλλαξε την εκθαμβωτική ποδοσφαιρική εμφάνισή του, για να φτάσει το 2000, όταν λίγο έλειψε να πεθάνει από καρδιακή ανεπάρκεια που προκλήθηκε από κοκαΐνη.
To 2008 «αναστήθηκε» ως προπονητής της Εθνικής Αργεντινής, πείθοντας τους πάντες ότι με το απόλυτο χάρισμα του θα μπορούσε να εμπνεύσει την ομάδα στις επιτυχίες, παρά την έλλειψη εμπειρίας ως τεχνικός.
Ένας «μάγος» με την μπάλα – παραπλανητικά γρήγορος και εξαιρετικός πασέρ- ο Μαραντόνα θεωρείται ως ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που υπήρξε ποτέ, ξεπερνώντας τον μεγάλο ανταγωνιστή του τον Βραζιλιάνο, Πελέ.
Στην Αργεντινή, λατρευόταν ως «El Dios» (ο Θεός) σε ένα παιχνίδι λέξεων από το νούμερο 10 στη φανέλα του, «El Diez».
Ήταν υπεύθυνος για τη νίκη της Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1986 στο Μεξικό, σημειώνοντας δύο υπέροχα γκολ απέναντι στην Αγγλία στα προημιτελικά.
Το πρώτο ήταν το διαβόητο γκολ που σημειώθηκε με το χέρι του, ενώ το δεύτερο, αφού πρώτα ντρίπλαρε τη μισή ομάδα της Αγγλίας, θεωρείται το γκολ του αιώνα. «Ήταν μισό από το χέρι του Θεού και μισό από το κεφάλι του Μαραντόνα», είχε πει χαρακτηριστικά μετά τη νίκη με 2-1, αναφερόμενος στο πρώτο τέρμα.
ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΜΕ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ
Γεννημένος στις 30 Οκτωβρίου 1960 στο προάστιο Λανούς της εργατικής τάξης του Μπουένος Άιρες, ήταν το πέμπτο από τα οκτώ παιδιά ενός εργάτη. Ο Μαραντόνα μεγάλωσε στην παραθεριστική πόλη Βίγια Φιορίτο.
Η μητέρα του Ντάλμα, γνωστή στους θαυμαστές του ως «Ντόνα Τότα», είδε ένα αστέρι να αντανακλάται στο πάτωμα της εκκλησίας όπου βαπτίστηκε ο γιος της και αμέσως τον ονειρεύτηκε ως έναν λαμπρό λογιστή…
Ωστόσο η ερωτική σχέση του Μαραντόνα με το ποδόσφαιρο ήταν εμφανής από την αρχή. Άλλωστε το πρώτο δώρο του ήταν μία μπάλα και κοιμόταν με αυτή κάτω από το χέρι του.
Η ανακάλυψη του έγινε από σκάουτερ των Αρχεντίνος Τζούνιορς σε αγώνες του δρόμου, ενώ το ντεμπούτο του στην ομάδα πραγματοποιήθηκε σε ηλικία 15 ετών.
Στα 17 του έχασε την ένταξη στην ομάδα που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, που διεξήχθη στην Αργεντινή. Στη διοργάνωση του 1982 στην Ισπανία, ο αποκλεισμός από τη Βραζιλία ήρθε να… δέσει με τις δύο δυστυχισμένες σεζόν του στη Μπαρτσελόνα, όπου είχε ταλαιπωρηθεί από ηπατίτιδα και τραυματισμό.
Ωστόσο, μετά ήρθε η απελευθέρωση και ο θρίαμβος. Το 1984, μετακόμισε στη Νάπολι εξασφαλίζοντας μυθικό συμβόλαιο 7,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Μαραντόνα βοήθησε την ομάδα να κατακτήσει δύο φορές τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ιταλίας, δημιουργώντας ένα εντελώς νέο κύμα λατρείας προς το πρόσωπό του.
Μετά τον θρίαμβο του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 στο Μεξικό, οδήγησε μία μέτρια Εθνική Αργεντινή σε έναν δεύτερο διαδοχικό τελικό, αυτή τη φορά στη Ρώμη το 1990, όπου ηττήθηκε από τη Γερμανία.
Ωστόσο το 1991, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ άρχισαν να κυριαρχούν στη ζωή του.
Εκείνη τη χρονιά του επιβλήθηκε 15μηνος αποκλεισμός από το ποδόσφαιρο παγκοσμίως για ντόπινγκ και κλήθηκε σε δίκη στη Νάπολη.
Τιμωρήθηκε ξανά για 15 μήνες, μετά από χρήση ναρκωτικών στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Ο συμπαγής ποδοσφαιριστής με τα σκούρα σγουρά μαλλιά και τη χαρακτηριστική γνάθο απασχόλησε στη συνέχεια τα ΜΜΕ για τις έντονες αντιπαραθέσεις του με δημοσιογράφους και επικριτές.
Όσο περνούσαν τα χρόνια αντανακλούσε δημόσια το μεγαλείο του, αλλά και οι αδυναμίες του. Δημοσίευσε βιβλία, φωτογραφίες και αποσπάσματα για τον εαυτό του, ενώ είχε πρωταγωνιστήσει και σε τηλεοπτική εκπομπή.
«Το ποδόσφαιρο είναι το πιο όμορφο και υγιές άθλημα στον κόσμο. Το ποδόσφαιρο δεν πρέπει να πληρώσει για τα λάθη μου. Δεν φταίει η μπάλα», είχε παραδεχθεί…
ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΣΕ ΑΡΓΗ ΚΙΝΗΣΗ
Ο Μαραντόνα αποσύρθηκε από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο το 1997 και μετά την… ντρίπλα του στον θάνατο το 2000 ακολούθησε πρόγραμμα απεξάρτησης, ζώντας στην Κούβα μεταξύ 2000 και 2005, όπου συχνά περνούσε χρόνο με τον Φιντέλ Κάστρο. Είχε ένα τατουάζ του κουβανού ηγέτη στο πόδι του και ένα του επαναστάτη συμπατριώτη του Τσε στο χέρι του.
Για πολλούς, οι αμαρτίες του εκτός γηπέδου επισκίασαν την ποδοσφαιρική και όχι μόνο ιδιοφυΐα του.
«Η κύρια αμφιβολία μου είναι αν έχει το μεγαλείο ως άτομο για να δικαιολογήσει την τιμή από ένα παγκόσμιο κοινό», δήλωσε ο Πέλε μετά από μια ψηφοφορία της FIFA που απένειμε στον Μαραντόνα το βραβείο του κορυφαίου του αιώνα το 2000, αφήνοντας τον ίδιο στη δεύτερη θέση.
Το 2005 τα ΜΜΕ της Αργεντινής επιβεβαίωσαν την εμμονή τους με την εθιστική προσωπικότητα του Μαραντόνα, καλύπτοντας λεπτομερώς την γαστρική επέμβαση του, προκειμένου να χάσει βάρος, ενώ το ίδιο συνέβη και με τη νοσηλεία του 2007, μετά από ηπατικά προβλήματα που εμφάνισε από το αλκοόλ.
Οι ειδικοί στα ναρκωτικά και το αλκοόλ χαρακτήρισαν τις καταχρήσεις του ως αυτοκτονία σε αργή κίνηση.
Ο «καθαρός», πλέον, Μαραντόνα αναθάρρησε το 2008, αναλαμβάνοντας την Εθνική Αργεντινής.
Πολλοί Αργεντινοί αμφέβαλαν ότι θα μπορούσε να κάνει μια ταλαντούχα ομάδα παικτών να ενεργήσει ως «δεμένο» σύνολο και επιβεβαιώθηκαν όταν η Αργεντινή πέρασε μετά κόπων και βασάνων από τα προκριματικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2010 στη Νότια Αφρική, αλλά κατέρρευσε στα προημιτελικά.
Η προπονητική του πορεία συνεχίστηκε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ενώ ακολούθησε το Μεξικό αναλαμβάνοντας τη «Dorados de Sinaloa», πριν επιστρέψει στην Αργεντινή για να καθοδηγήσει την «Gimnasia y Esgrima» στο La Plata το 2019.
Όλο αυτό το διάστημα, το όνομά του δεν έλειπε ποτέ από τις πρώτες σελίδες των εφημερίδων…
Κατά τη διάρκεια μίας θεραπείας του στην Ιταλία, η εφορία κατάσχεσε το διαμαντένιο σκουλαρίκι του για να την αποπληρωμή φόρων που είχε ανεξόφλητους. Το 2010 διακομίστηκε σε νοσοκομείο για επανορθωτική χειρουργική επέμβαση αφού ένα από τα σκυλιά του τον δάγκωσε στα χείλη του.
Με τα γόνατά του να του προκαλούν έντονο πόνο και το βάρος του ανεξέλεγκτο, η κινητικότητά του περιορίστηκε και η διάσημη ταχύτητά του εξαφανίστηκε…
Ωστόσο οι οπαδοί παρέμειναν αφοσιωμένοι. Από την Κίνα έως την Ευρώπη, οι Αργεντινοί διαπίστωσαν ότι μπορούσαν να κάνουν φίλους αναφέροντας απλά το όνομα του.
Κάποιοι δημιούργησαν την Εκκλησία «Maradoniana», η οποία ήταν γεμάτη με δικές του θρησκευτικές εικόνες και 10 Εντολές, μία εκ των οποίων ανέφερε: «Κάνε τον Ντιέγκο το μεσαίο όνομά σου και βάπτισε τον πρώτο σου γιο Ντιέγκο».
Παράλληλα, ο Μαραντόνα αποτέλεσε αντίδοτο στην αναταραχή που προκλήθηκε στην Αργεντινή, μετά από διαδοχικές οικονομικές κρίσεις, αλλά και ταπεινωτικές ήττες σε επίπεδο εθνικών ομάδων.
Το όνομά του ήταν βάλσαμο για την πληγωμένη ψυχή των Αργεντινών από τη διαρκή αποτυχία της χώρας τους να ανταποκριθεί στις δυνατότητές της και να πρωταγωνιστήσει στην παγκόσμια σκηνή.
«Στη φαντασία μας ο Ντιέγκο Μαραντόνα αντιπροσωπεύει ένα ένδοξο παρελθόν, είναι ένα σύμβολο αυτού που θα μπορούσαμε να είμαστε», είχε δηλώσει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες…
«Πάντα Θα συγχωρείται», ήταν η αποστομωτική απάντηση ενός δικηγόρου από το Μπουένος Άιρες…
Ο Ντιέγκο Μαραντόνα κυριάρχησε στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα επί 15 χρόνια. Το διάσημο αγγλικό περιοδικό «Four Four Two» πριν από μερικούς μήνες και συγκεκριμένα στην 34η επέτειο του αξέχαστου αγώνα εναντίον της Αγγλίας (22/6/1986), δημιούργησε ένα timeline με τις κορυφαίες στιγμές του στο διάστημα που άπαντες τον αναγνώριζαν ως τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του πλανήτη. Από το 1979 όταν έδωσε τα διαπιστευτήριά του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων, έως το 1994 όταν εμφανίστηκε για τελευταία φορά σε κορυφαίο επίπεδο.
Στιγμές που έχουν καταγραφεί στην κάμερα και θα διατηρούν για πάντα ζωντανό τον μύθο του «Χρυσού Παιδιού»
1. Παγκόσμιο πρωτάθλημα Νέων 1979
Έναν χρόνο νωρίτερα ο Κάρλος Μενότι του είχε αρνηθεί τη θέση στη μεγάλη εθνική Αργεντινής που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μπουένος ‘Αιρες. Το 1979, μόλις στα 18 του, ο Μαραντόνα πήρε από το χέρι την εθνική Νέων της χώρας του και την οδήγησε εκ του ασφαλούς στον τίτλο, σκοράροντας μάλιστα σε όλα τα νοκ άουτ ματς στη διοργάνωση που έγινε στην Ιαπωνία.
2. Αρχεντίνος Τζούνιορς-Μπόκα Τζούνιορς 5-3, 1980
Τέσσερις μήνες πριν φορέσει τη φανέλα της αγαπημένης του Μπόκα, ο Ντιέγκο φρόντισε να την διασύρει. Αιτία στάθηκε το σχόλιο του τερματοφύλακά της, Ουγκο Γκάτι, ο οποίος είπε πριν από το ματς ότι «πρέπει να προσέξουμε τον μικρό χοντρούλη». Αυτό ήταν! Ο… χοντρούλης έβαλε τέσσερα γκολ, το ένα καλύτερο από το άλλο. Ακόμα και το πέναλτι με το οποίο άνοιξε το σκορ, το κέρδισε ο ίδιος με «ραμπόνα» που κατέληξε σε χέρι αμυντικού.
3. Αργεντινή-Αγγλία 2-1, 1986
Το μας που έμεινε στην ιστορία για «το γκολ του αιώνα», το οποίο πέτυχε ο Μαραντόνα περνώντας σχεδόν όλη την ομάδα της Αγγλίας στην κούρσα που ξεκίνησε κάτω από τη σέντρα. Νωρίτερα, είχε σημειώσει ακόμα ένα αξέχαστο γκολ, με πλασέ του… βόλεϊ απέναντι στον Πίτερ Σίλτον. Το είδαν όλοι εκτός από τους διαιτητές, γι΄αυτό έμεινε στα χρονικά ως «το χέρι του Θεού»
4. Αργεντινή-Δυτική Γερμανία 3-2, 1986 τελικός Μουντιάλ
Στον τελικό στην Πόλη του Μεξικού η Γερμανία έχει χτίσει τείχος γύρω από τον Μαραντόνα και έχει καταφέρει να επιστρέψει από 0-2 σε 2-2. Το ματς «πατάει» στο 83 λεπτό, όταν ο αρχηγός της Αργεντινής αποφεύγει με περίτεχνη κίνηση δύο Γερμανούς και «σερβίρει» την τέλεια πάσα στον Μπουρουσάγκα ο οποίος θα διαμορφώσει το τελικό 3-2
5. Το Νταμπλ με τη Νάπολι το 1987
Στις πρώτες δύο σεζόν του «Ντιεγκίτο» στον ιταλικό νότο, η Νάπολι είχε τερματίσει 8η και 3η στο σκουντέτο, ενώ δεν είχε προχωρήσει πέραν της φάσης των «16» του κυπέλλου. «Φρέσκος» από τον θρίαμβο με την εθνική Αργεντινής, ο Μαραντόνα οδήγησε την ομάδα του σε εκπληκτική πορεία που ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του νταμπλ και φυσικά αποτελεί την κορυφαία στιγμή στην Ιστορία του συλλόγου. Ήταν άλλωστε το πρώτο πρωτάθλημα για τους «παρτενοπέι».
6. Νάπολι-Γιουβέντους 3-0, 1989 Κύπελλο UEFA
Επί Μαραντόνα η Νάπολι κατέκτησε και τον μοναδικό ευρωπαϊκό της τίτλο, το κύπελλο UEFA του 1989. Όμως ο πιο εμβληματικός αγώνας δεν ήταν ο τελικός με τη Στουτγκάρδη (με διαιτητή τον Μάκη Γερμανάκο), αλλά ο προημιτελικός με την «μισητή» Γιουβέντους. Το 2-0 υπέρ των «μπιανκονέρι» στο Τορίνο δεν άφηνε πολλά περιθώρια ελπίδας. Όμως ο Μαραντόνα με πέναλτι και ο Καρνεβάλε έστειλαν τη ρεβάνς στην παράταση. Εκεί, στο κατάμεστο Σαν Πάολο, ο Αλεσάντρο Ρένικα με κεφαλιά στο 119΄ υπέγραψε τη συγκλονιστική πρόκριση
7. Το ζέσταμα υπό το ρυθμό του Live is Life
Είναι 19 Απριλίου 1989 και η Μπάγερν υποδέχεται τη Νάπολι στο «Ολύμπιασταντιον» του Μονάχου. Από τα μεγάφωνα ακούγεται μια η all time classic επιτυχία των Opus, «Live is Life» και Νο1 hit της Ευρώπης για το 1985. Ο Μαραντόνα δίνει μια μοναδική παράσταση στο ζέσταμα, χορεύοντας και κάνοντας κολπάκια με τη μπάλα. Δύο δεκαετίες αργότερα, το Youtube θα κάνει γνωστή παγκοσμίως τη μαγεία, που τότε έζησαν μόνο όσοι βρίσκονταν στο γήπεδο. Για την ιστορία, το ματς έληξε 2-2 και η Νάπολι προκρίθηκε καθώς είχε επικρατήσει 2-0 στο «Σαν Πάολο»
8. Το δεύτερο πρωτάθλημα με τη Νάπολι, 1990
Τα πράγματα έχουν… ζορίσει πολύ και το ιταλικό είναι με διαφορά το δυσκολότερο πρωτάθλημα της Ευρώπης, συγκεντρώνοντας σχεδόν όλους τους σούπερ σταρ του πλανήτη. Η Μίλαν είχε τους Ολλανδούς (Φαν Μπάστεν, Γκούλιτ, Ράικααρντ), η Ίντερ τους Γερμανούς (Ματέους, Κλίνσμαν, Μπρέμε), η Ρόμα τον Φέλερ, η Φιορεντίνα τον Μπάτζιο, η Γιουβέντους ήταν πάντα… Γιουβέντους. Αυτή τη φορά ο Μαραντόνα καλείται να υπερβάλει εαυτόν και θα τα καταφέρει. Με 16 γκολ θα είναι πρώτος σκόρερ της Νάπολι και τρίτος στη Serie A (πίσω από Φαν Μπάστεν και Μπάτζιο) και θα οδηγήσει τους «παρτενοπέι» στη δόξα σε μια από τις πιο συναρπαστικές και αγωνιώδεις σεζόν. Πρώτη η Νάπολι με 51 βαθμούς, δεύτερη η πρωταθλήτρια Ευρώπης Μίλαν με 49, τρίτη(ισόβαθμη με την Ίντερ) η κάτοχος του νικήτρια του κυπέλλου UEFA, Γιουβέντους, πέμπτη η κάτοχος του κυπέλλου Κυπελλούχων, Σαμπντόρια!
9. Δυτική Γερμανία-Αργεντινή 1-0, 1990
Λίγες εβδομάδες μετά την κατάκτηση του σκουντέτο, ο Μαραντόνα στοχεύει στο «back to back» με την εθνική Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας. Με συμπαίκτες στην πλειοψηφία τους μετριότητες, θα φτάσει έως τον τελικό όπου θα ηττηθεί (με πέναλτι «φάντασμα») 1-0 από τη Δυτική Γερμανία. Στην πορεία αυτή η Αργεντινή απέκλεισε τη μεγάλη της αντίπαλο, Βραζιλία με 1-0 στη Φάση των «16» και σκόρερ τον Κλαούντιο Κανίγια μετά από μαγική ατομική προσπάθεια και ασίστ του Μαραντόνα.
10. Αργεντινή-Ελλάδα 4-0, 1994
Η τελευταία μεγάλη στιγμή του «Χρυσού Παιδιού» έλαχε να συμπέσει με το «βάπτισμα του πυρός» της εθνικής μας ομάδας σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στις 21 Ιουνίου 1994 στο «Φόξμπορο». Με μία ενδεκάδα από σούπερ σταρ η Αργεντινή μπορούσε εύκολα να κατακτήσει τον τίτλο, αν δεν συγκλονιζόταν από το περιστατικό με τον Μαραντόνα που βρέθηκε θετικός σε ντόπινγκ κοντρόλ και εκδιώχθηκε, πριν από τους νοκ άουτ αγώνες. Όμως πρόλαβε να βάλει την «υπογραφή» του με τον φοβερό πανηγυρισμό του στο γκολ εναντίον της Ελλάδας. Το ματς ολοκληρώθηκε με σκορ 4-0 και χατ τρικ του Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, αναγκάζοντας όλον τον πλανήτη να χαρακτηρίσει μεγάλο φαβορί την «Αλμπισελέστε». Ήταν τόσο επιβλητική η παρουσία του «Ντιεγκίτο» όμως, που όταν αποβλήθηκε από τη διοργάνωση, «λύγισαν» παίκτες με πολύ ισχυρή προσωπικότητα που αποτελούσαν εκείνη την ομάδα, όπως ο Μπατιστούτα, ο Σιμεόνε, ο Ρεδόντο, ο Σενσίνι, ο Κανίγια…
