Ήσασταν πράγματι, κ. Ανδρουλάκη, σήμερα πολύ κατώτερος των περιστάσεων σε μια τόσο σημαντική συζήτηση. Αναμασήσατε όλα αυτά τα οποία πάντα λέτε σε αυτή την αίθουσα όσον αφορά το κράτος δικαίου. Θέματα τα οποία είχαμε την ευκαιρία και έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε σε πολλές διαφορετικές περιπτώσεις.
Εσείς, όμως, επιλέξατε να αφιερώσετε σχεδόν τη μισή σας ομιλία όχι στο κρίσιμο ζήτημα της Συνταγματικής Αναθεώρησης αλλά σε αυτές τις αναμασημένες θεωρίες, τις οποίες μονίμως επαναλαμβάνετε σε αυτή την αίθουσα.
Θα πω μια κουβέντα μόνο για το ποιος είναι το αφεντικό. Πράγματι, κ. Ανδρουλάκη, αφεντικό είναι πάντα ο ελληνικός λαός. Είναι αυτός που τρεις φορές μας έδωσε 41%, μας κατέταξε στην πλειοψηφία, μας επιτρέπει να ασκούμε τη διακυβέρνηση, να λογοδοτούμε απέναντί του και να θέτουμε στην κρίση του στις επόμενες εκλογές το έργο μας.
Μόνο αυτός θα αποφασίσει για την τελική σύνθεση της Βουλής και η άποψή του, προφανώς, θα γίνει σεβαστή.
Εάν κάποιος σε αυτή την αίθουσα έχει παραβιάσει την εντολή του αφεντικού, που είναι ο ελληνικός λαός, αυτός είστε μάλλον εσείς. Διότι γίνατε Αξιωματική Αντιπολίτευση από σπόντα. Άλλη ήταν η εντολή του ελληνικού λαού, τρίτο κόμμα ήσασταν. Μην βλέπετε που τα έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως τα έκανε, διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη και γίνατε αξιωματική αντιπολίτευση ουσιαστικά από «καραμπόλα». Έτσι δεν είναι, κ. Ανδρουλάκη; Ήσασταν αξιωματική αντιπολίτευση; Σας εξέλεξε ο ελληνικός λαός ως αξιωματική αντιπολίτευση; Άρα, ας είστε λίγο προσεκτικός όταν κάνετε τέτοιες αναφορές.
Έρχομαι, λοιπόν, τώρα στα ζητήματα τα οποία θίξατε όσον αφορά στη Συνταγματική Αναθεώρηση. Έχω μετρήσει, κ. Ανδρουλάκη, μια σειρά από άρθρα: το 5, το 14, το 16, το 17, το 21, το 24, το 29, το 44, το 51, το 89, το 101, το 102, το 90, φυσικά το 86, όπου ψηφίσατε «παρών». «Υπεύθυνη» στάση.
Τι σημαίνει «παρών», κ. Ανδρουλάκη; Θα μου το εξηγήσετε, παρακαλώ, στη δευτερολογία σας. Τι σημαίνει «παρών»; Δεν έχετε άποψη; Πρέπει ή δεν πρέπει τα άρθρα αυτά να κριθούν αναθεωρητέα;
Και θέλω να σας θυμίσω, όχι απλά το πνεύμα αλλά το γράμμα του Συντάγματος. Το Σύνταγμα προβλέπει, όπως είπα και στην πρωτολογία μου, μια «βαριά» διαδικασία αναθεώρησης. Άλλα Συντάγματα είναι πολύ πιο ευέλικτα, στη δική μας περίπτωση προβλέπεται αυτή η σύνθετη διαδικασία για έναν πολύ σημαντικό λόγο: διότι ο συνταγματικός νομοθέτης -και κανείς δεν έχει εισηγηθεί μια αλλαγή σε αυτή την κεντρική λογική-, προβλέπει ότι μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης διαδικασίας, μεταξύ της προτείνουσας και της αναθεωρητικής Βουλής, μεσολαβούν εθνικές εκλογές.
Οι εθνικές εκλογές, λοιπόν, είναι αυτές οι οποίες τελικά θα ενσωματώσουν, σύμφωνα με το σκεπτικό του συνταγματικού νομοθέτη, και τις προτιμήσεις των πολιτών και για τα ζητήματα της Συνταγματικής Αναθεώρησης.
Εάν είστε τόσο σίγουρος ότι θα είστε πρώτο κόμμα, και με μία ψήφο διαφορά, μάλλον δεν θα έπρεπε να σας ενοχλεί καθόλου το γεγονός ότι θα μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε αυξημένη πλειοψηφία από αυτή τη Βουλή, αφού θα είχατε εσείς πιο εύκολα τη δυνατότητα στην επόμενη Βουλή να καθορίσετε το περιεχόμενο των αναθεωρητικών διατάξεων.
Ούτε ορίζει πουθενά το Σύνταγμα αυτό το οποίο εσείς προτείνετε ως αλλαγή. Έρχεστε και λέτε κάτι -θα μπορούσα σε ένα επίπεδο να το ακούσω: «150 στην πρώτη Βουλή, 180 στη δεύτερη». Μα, δεν λέει αυτό το Σύνταγμα σήμερα, κ. Ανδρουλάκη. Δεν λέει αυτό. Παραβιάζετε ευθέως το γράμμα του Συντάγματος με τη στάση την οποία ακολουθείτε.
Στη δική μας την περίπτωση, εμείς στις επόμενες εκλογές θα ζητήσουμε νομιμοποίηση και για τις προτάσεις τις οποίες έχουμε καταθέσει. Εμείς έχουμε περιγράψει όχι απλά τα άρθρα τα οποία θέλουμε να αναθεωρήσουμε. Έχουμε περιγράψει και το περιεχόμενο, την κατεύθυνση, της αναθεώρησης την οποία και θα εισηγηθούμε στη Βουλή στην περίπτωση που έχουμε απόλυτη πλειοψηφία.
Δεν πρόκειται να αιφνιδιάσουμε κανέναν. Θα πούμε ξεκάθαρα ότι θέλουμε να αλλάξουμε το άρθρο 16, που θα είχαμε την ευκαιρία εδώ και 25 χρόνια να το αλλάξουμε, εάν δεν επικρατούσαν οι δικές σας εμμονές και του τότε Προέδρου σας. Και πολλά άλλα.
Εν πάση περιπτώσει, να κάνω και μία μικρή ιστορική αναδρομή -που νομίζω ότι έχει την αξία της- για τον τρόπο με τον οποίο κάποιος άλλος αρχηγός της παράταξής σας και Πρωθυπουργός αντιλαμβανόταν τη σημασία της λαϊκής ετυμηγορίας σε σχέση με τη διαδικασία της Συνταγματικής Αναθεώρησης.
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς θυμάστε ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1985 διέλυσε τη Βουλή αμέσως μετά την πρώτη ψηφοφορία, επικαλούμενος σημαντικό λόγο και ουσιαστικά εξουσιοδοτώντας τον ελληνικό λαό να κρίνει το ίδιο το περιεχόμενο της αναθεώρησης.
Εσείς έρχεστε ουσιαστικά και λέτε ότι «η κρίση του λαού δεν έχει καμία σημασία», «θέλουμε 180 ντε και καλά». Γιατί; Διότι δεν αντέχετε, κ. Ανδρουλάκη, πολιτικά. Λυπάμαι που θα το πω πιο λαϊκά, είστε τόσο κολλημένος με την ιδέα ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ο βασικός ιδεολογικός σας αντίπαλος, αντλείτε υπαρξιακό νόημα μόνο μέσα από τη σύγκρουση με τη Νέα Δημοκρατία, που δεν έχετε καν το θάρρος να πείτε «ρε παιδιά αυτά είναι σωστά», μόνοι σας τα λέγατε στην Επιτροπή, «να πάμε να συμφωνήσουμε σε πέντε αυτονόητα πράγματα».
Αλλά δεν με αιφνιδιάζετε, κ. Ανδρουλάκη. Επειδή μιλήσατε και για υπευθυνότητα, να θυμηθούμε τη φαρσοκωμωδία με τις Ανεξάρτητες Αρχές; Όταν είχατε συμφωνήσει μαζί μας σε δύο πρόσωπα και ήρθατε εδώ και αλλάξατε άποψη και θέλατε να επιβάλετε μόνο το ένα πρόσωπο της δικής σας αρεσκείας;
Σας προκαλούμε πολιτική «αλλεργία». Το καταλαβαίνω. Εμείς δεν έχουμε τα ίδια αισθήματα απέναντί σας. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Δεν έχουμε τα ίδια.
(Ομιλίες εκτός μικροφώνου)
Όχι, δεν θα κάνουμε καρδούλες, αλλά δεν έχουμε τα ίδια συναισθήματα απέναντί σας.
