Κατά τον χαιρετισμό του, ο κ. Τασούλας υπογράμμισε ότι «αυτή η επέτειος, αυτός ο πνευματικός εορτασμός, μας καλεί να αναστοχαστούμε τη σημασία της Αθωνικής Πολιτείας ως πνευματικού φάρου για το έθνος μας και θεματοφύλακα της πολιτιστικής μας παράδοσης, και τη μεγάλη προσφορά της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Ξενοφώντος στο διάβα της μακραίωνης ιστορίας της».
Όπως είπε «από τα τέλη του 10ου αιώνα, όταν ο Όσιος Ξενοφών, ο αποταξάμενος τον κόσμον πλούσιος συγκλητικός, αποφάσισε να μονάσει στο Όρος, να ζήσει ‘ασκητικώς δοξάζων Χριστόν επί της γης’ και να ανεγείρει την Μονή αφιερώνοντάς την στον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο, ως τις μέρες μας, παρά τα πλήγματα που δέχθηκε κατά καιρούς, η Μονή Ξενοφώντος αποτελεί μαρτυρία πίστης, ήθους και λειτουργικής ζωής».
Πρόσθεσε επίσης, ότι «η προσθήκη, το 1976, δεκαπέντε νέων μοναχών προερχόμενων από την κοινότητα των Μετεώρων στους ήδη υπάρχοντες, γηραιούς πλέον μοναχούς, υπήρξε καθοριστική για την ανανέωση, την αναζωογόνηση και την πνευματική ανάταση της Μονής» και συμπλήρωσε ότι «η ανάληψη της ηγουμενίας της κατά το ίδιο έτος από τον Γέροντα Αλέξιο, συνέβαλε τα μάλα στην αναζωογόνηση, τη συνοχή, την πνευματική καλλιέργεια της αδελφότητας». Μάλιστα, σημείωσε ότι «η ηγουμενία του δεν χαρακτηρίστηκε μόνο από διοικητική ευθύνη, αλλά κυρίως από το ήθος της διακονίας, καθώς με σύνεση, πραότητα και αφοσίωση, με ταπεινότητα και όραμα, ενέπνευσε και εμπνέει μοναχούς και προσκυνητές». Υπενθύμισε δε, ότι ο αγώνας του για την αναστήλωση του μοναστηριακού συγκροτήματος, η στήριξη των παραδοσιακών τεχνών όπως η αγιογραφία και η ξυλογλυπτική, η εξωστρέφειά του, η οποία εκδηλώνεται μέσω των πολλών πνευματικών ομιλιών του και των επαφών του με τον κόσμο, επιβεβαιώνει απολύτως το γεγονός ότι ο Χριστός δεν καταργεί την βιοτική μας διάσταση, αλλά την καθαγιάζει και την καταξιώνει ως ζωή του Σώματός Του, και ότι μοναχικός βίος δεν σημαίνει ανενεργό απραξία, αλλά ένταξη των βιοτικών πλευρών της ζωής στην αλήθεια του Χριστού».
Στο ίδιο πλαίσιο, τόνισε ότι «εάν ο μοναχισμός είναι η εκ βαθέων επίκληση του ανθρώπου προς το ‘Ακτιστο, η έφεση και ο αγώνας για γνώση και ένωση με τον άγνωστο και απρόσιτο Θεό, η εμπειρία της χάριτος του Χριστού, είναι ταυτοχρόνως και η διακονία προς τον άνθρωπο. Το μοναχικό ήθος συνταιριάζει τον αποκλειστικό προς το Θείον προσανατολισμό του, με την από προσώπου εις πρόσωπον πραγμάτωση της αγάπης και του ελέους. Ο μοναχός, παρ’ ότι τείνει «προς το ησυχάσαι», απομακρυνόμενος φυσικά από τον κόσμο υπό τον διακαή πόθο να ενωθεί με τον Χριστό και να θεωθεί, δεν αποστρέφει το πρόσωπο από τον πάσχοντα άνθρωπο».
Ακολούθως, υποστήριξε, ότι «αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση ακολουθεί η Ιερά Μονή Ξενοφώντος, υπό την πνευματική καθοδήγηση του Γέροντος Αλεξίου. Σε έναν κόσμο που συχνά δοκιμάζεται από αβεβαιότητα, ψυχική ανισορροπία και πνευματική σύγχυση, η Μονή παραμένει τόπος ησυχίας, προσευχής και εσωτερικής αναζήτησης· ένας τρόπος εν Θεώ ζωής και υπάρξεως. Τόπος παραμυθίας, κατανόησης και συμπόνοιας. Τόπος όπου η παράδοση δεν φυλάσσεται απλώς, αλλά αναπνέει και ζει, τόπος όπου η προσευχή συναντά την εργασία και η ταπεινότητα τον οραματικό δυναμισμό, τόπος όπου η καθημερινή ζωή γίνεται μαρτυρία πίστης».
Ειδικότερα, υπογράμμισε ότι «η αδελφότητα, με την καθημερινή της άσκηση, την αδιάλειπτη λειτουργική ζωή και την ταπεινή της προσφορά, διαφυλάσσει έναν θησαυρό που υπερβαίνει τα όρια του χρόνου και της ιστορίας και τον μεταδίδει σε κάθε προσκυνητή που αναζητά πνευματικό φωτισμό. Η συμβολή της στην πνευματική ζωή του Έθνους είναι ανεκτίμητη».
Αναφερόμενος στην Πολιτεία, επισήμανε ότι «αναγνωρίζοντας την προσφορά αυτή, τιμά σήμερα, όχι μόνο μια ιστορική επέτειο, αλλά και μια ζωντανή πνευματική πραγματικότητα. Τιμά την αδελφότητα που επί πενήντα χρόνια πορεύεται με ενότητα, πίστη και αφοσίωση. Τιμά τον Γέροντα Αλέξιο, του οποίου η διακονία αποτελεί υπόδειγμα πνευματικής ηγεσίας. Τιμά το ‘Αγιον Όρος, το οποίο παραμένει επί αιώνες κιβωτός της Ορθοδοξίας, πνευματική κολυμβήθρα, σημείο αναφοράς για ολόκληρο τον Ελληνισμό».
Ολοκληρώνοντας τον χαιρετισμό του, ο κ. Τασούλας ευχήθηκε, η Ιερά Μονή Ξενοφώντος να συνεχίσει να αποτελεί φάρο ορθόδοξης πνευματικότητας, ειρήνης και ελπίδας και κατέληξε λέγοντας: «Εύχομαι η αδελφότητα να συνεχίσει να πορεύεται με την ίδια δύναμη, ταπεινότητα και ενότητα που χαρακτήρισαν τα πενήντα αυτά χρόνια και ο Γέροντας Αλέξιος να προσφέρει την πνευματική του σοφία, ως πατρική μορφή που εμπνέει και καθοδηγεί».
