Γαλλία εναντίον Ισπανίας στο στάδιο AT&T στο Άρλινγκτον (22:00), ο πρώτος ημιτελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026, φέρνει αντιμέτωπες τις δύο εθνικές ομάδες που ερμηνεύουν καλύτερα το σύγχρονο ποδόσφαιρο, αλλά και δύο βαθιά διαφορετικές φιλοσοφίες.
Γαλλία vs Ισπανία, απόψε (22:00) το Ντάλας για την πρώτη κράτηση στο κεντρικό…τραπέζι του κορυφαίου τουρνουά ποδοσφαίρου στον κόσμο, την Κυριακή (19/7) στο Νιου Τζέρσεϊ.
Μία ξεχωριστή, ιδιαίτερη, διαφορετική σύγκρουση της ασταμάτητης δύναμης (Γαλλία) που έρχεται αντιμέτωπη με ένα ακίνητο αντικείμενο (Ισπανία), όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το «The Athletic»
Ένας βασικός τρόπος…ανάγνωσης για τον πρώτο ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026. Η μάχη μεταξύ της Γαλλίας, η οποία έχει την καλύτερη επίθεση (όχι τον αριθμό γκολ, αυτό τον έχει προς το παρόν η Αργεντινή) στο τουρνουά με τους Κιλιάν Μπαπέ, Ουσμάν Ντεμπελέ και Μίκαελ Ολίσε να τρομοκρατούν τις περισσότερες άλλες ομάδες, και της Ισπανίας, της καλύτερης άμυνας, η οποία έχει δεχτεί μόνο ένα γκολ σε έξι αγώνες, με τον μέσο Ρόδρι να περιφέρεται μπροστά από τους κεντρικούς αμυντικούς Λαπόρτ και Κουμπαρσί.
Μια τεταμένη, κρυφή μάχη καθώς η μία πλευρά πετάει… φλεγόμενους βράχους στα τείχη της άλλης, και όλοι καθόμαστε εκεί νευρικά, περιμένοντας να δούμε αν θα σπάσει;
Λοιπόν, θα μπορούσε να είναι επίσης μια συγκλονιστική σύγκρουση μεταξύ αυτών που είναι προφανώς οι δύο καλύτερες ομάδες σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ολίσε και Γιαμάλ
Και το ερώτημα είναι: Είναι δυνατόν να έχεις ένα βαρετό παιχνίδι όταν ο Ολίσε και ο Λαμίν Γιαμάλ βρίσκονται στο γήπεδο;
Ο Ολίσε, είναι ένα διαφορετικό είδος σούπερ σταρ που δεν έχει χορηγό παπουτσιών (του αρέσει να ταιριάζει το χρώμα των παπουτσιών του με τη φανέλα που φοράει σε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι), δεν δίνει πραγματικά συνεντεύξεις και δεν παίζει σκάκι.
Και μετά υπάρχει ο Γιαμάλ, ο οποίος ήταν λίγο πιο ήσυχος από τον Ολίσε τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά εξακολουθεί να έχει την ικανότητα να κάνει κάτι εξαιρετικό και να κερδίσει για την Ισπανία τον αγώνα.
Ο νικητής τα παίρνει όλα;
Το πιθανότερο είναι ότι οι νικητές όλου αυτού του τουρνουά την Κυριακή θα προέλθουν από αυτόν τον πρώτο ημιτελικό. Και όχι μόνο λόγω του ασήμαντου και ψευδούς λόγου ότι «τόσο η Γαλλία όσο και η Ισπανία είναι πολύ καλύτερες από την Αγγλία και την Αργεντινή». Όχι. Το λέει και η ιστορία.
Τα 13 από τα τελευταία 14 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και Παγκόσμια Κύπελλα ανδρών και γυναικών έχουν κερδηθεί από την ομάδα που έπαιξε πρώτη στον ημιτελικό της.
Αυτή η επιπλέον ημέρα ανάπαυσης πριν από τον τελικό μπορεί να φαίνεται σαν μια μικρή λεπτομέρεια, αλλά στο τέλος ενός εξαντλητικού τουρνουά – αυτό περισσότερο από τα περισσότερα, με τη ζέστη και το ταξίδι και τον επιπλέον αγώνα της φάσης νοκ άουτ – φαίνεται πραγματικά κρίσιμο.
Και η εξαίρεση, το Euro γυναικών του 2017, δεν είναι και τόσο μεγάλη εξαίρεση, αφού η Ολλανδία το κέρδισε αφού έπαιξε δεύτερη στον ημιτελικό της, αλλά σε αυτό το τουρνουά και οι δύο ημιτελικοί ήταν την ίδια ημέρα.
Οι «Μπλε» του Ντιτιέ Ντεσάμπ παρατάσσουν την πιο ακριβή ομάδα του τουρνουά, η «Λα Ρόχα» του Λουίς ντε Λα Φουέντε βασίζεται στον πιο ακριβό παίκτη στον κόσμο.
Ένας τελικός συνολικής αξίας 2,74 δισεκατομμυρίων. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τη εξειδικευμένης ιστοσελίδας Transfermarkt, η Γαλλία ηγείται ολόκληρης της κατάταξης των 48 συμμετεχουσών ομάδων με μια ομάδα αξίας 1,52 δισεκατομμυρίων ευρώ, η μόνη ομάδα που ξεπερνά τα 1,5 δισεκατομμύρια ευρώ.
Η Ισπανία είναι τρίτη – πίσω από την Αγγλία (1,36 δισεκατομμύρια ευρώ) – στα 1,22 δισεκατομμύρια ευρώ, μια διαφορά περίπου 300 εκατομμυρίων ευρώ από τους αντιπάλους της.
Είναι μια πραγματική διαφορά που αντανακλά δύο διαφορετικές φιλοσοφίες. Η Γαλλία οφείλει την πρωτοπορία της στους σταρ παίκτες της, οι οποίοι, ωστόσο, αποτελούν μέρος μιας ομάδας που βασίζεται στο βάθος: ο Μπαπέ μόνος του αξίζει 180 εκατομμύρια ευρώ, ακολουθούμενος από τον Ολίσε στα 150 εκατομμύρια ευρώ, ή το 10% ολόκληρης της ομάδας.
Η Ισπανία, από την άλλη πλευρά, μπορεί να βασιστεί στον πιο ακριβό παίκτη της, ο οποίος καλείται να οδηγήσει την ομάδα του σε αυτή την ευαίσθητη φάση. Ο Λαμίν Γιαμάλ, ο οποίος έγινε 19 ετών χθες, αποτιμάται στα 200 εκατομμύρια ευρώ, ίσος στην πρώτη θέση του τουρνουά με τον Νορβηγό Έρλινγκ Χάαλαντ.
Πίσω του, μεταξύ των Ισπανών παικτών, βρίσκονται ο σταρ της Μπαρτσελόνα, Πέδρι, με 150 εκατομμύρια ευρώ (τέταρτος στην ατομική κατάταξη) και ο Πάου Κουμπάρσι με 80 εκατομμύρια ευρώ.
Στην κατάταξη των 30 πιο ακριβοπληρωμένων παικτών στο Παγκόσμιο Κύπελλο (καθαροί μισθοί, υπολογισμένοι από την εξειδικευμένη ιστοσελίδα Calcio e Finanza), ένα τουρνουά που κυριαρχείται από συμβόλαια από το Saudi Pro League, η Γαλλία περιλαμβάνει τρεις παίκτες: τον Τεό Ερναντέζ, όγδοο συνολικά με 20,4 εκατομμύρια ευρώ καθαρά χάρη στη μεταγραφή του στην Αλ Χιλάλ, τον Μπαπέ 11ο με 15 εκατομμύρια ευρώ και τον Ντεμπελέ , 28ο με 10 εκατομμύρια ευρώ.
Από την άλλη, κανένας Ισπανός παίκτης δεν μπαίνει στην πρώτη 30άδα, η οποία απαιτεί σχεδόν 10 εκατομμύρια ευρώ καθαρά ανά σεζόν. Η La Roja έχει τον πιο πολύτιμο παίκτη στον πλανήτη – τον Γιαμάλ αξίας 200 εκατομμυρίων ευρώ – ο οποίος, λόγω του νεαρού της ηλικίας του, δεν είναι ακόμη ανάμεσα στους τριάντα υψηλότερους μισθούς του τουρνουά.
Μεταξύ των προπονητών, ο Ντιντιέ Ντεσάμπ είναι έκτος σε μισθό με 3,8 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Ο Λουίς ντε Λα Φουέντε, νυν πρωταθλητής Ευρώπης, παραμένει εκτός της πρώτης δεκάδας: περίπου 2 εκατομμύρια ευρώ καθαρά.
Ο μέσος όρος ηλικίας της Γαλλίας είναι 27,1 χρόνια, ενώ της Ισπανίας 26,9.
