Το Μάτι δεν ήταν απλώς μια φυσική καταστροφή. Ήταν και παραμένει κρατικό, πολιτικό και θεσμικό Βατερλώ. Επτά χρόνια μετά οι συγγενείς των θυμάτων μιλούν για «μισή δικαιοσύνη» 

«Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ» είναι το συγκλονιστικό μήνυμα του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών, επτά χρόνια μετά την τραγωδία στο Μάτι που συγκλόνισε τη χώρα και αποκάλυψε με τον πιο οδυνηρό τρόπο την πλήρη αποτυχία του κρατικού μηχανισμού.

Η φονική πυρκαγιά της 23ης Ιουλίου 2018 στοίχισε τη ζωή σε 104 ανθρώπους, άφησε πίσω της δεκάδες εγκαυματίες και τραυματίες, ξερίζωσε οικογένειες, ζωές, περιουσίες και προκάλεσε ανεπανόρθωτη εμπιστοσύνη προς το ίδιο το κράτος.

Το έγκλημα του Μάτι δεν έχει παραγραφεί – Όσα χρόνια κι αν περάσουν

Με εκδηλώσεις μνήμης και τρισάγια, οι συγγενείς των θυμάτων δεν τιμούν απλώς τους νεκρούς. Υπενθυμίζουν την πολιτική αποτυχία που οδήγησε στο έγκλημα.

«Επτά χρόνια πέρασαν από τη φονική μαύρη Δευτέρα που σημάδεψε για πάντα κάθε ίχνος ζωής», αναφέρει η ανακοίνωση του Συλλόγου.

Σε συγκλονιστική τους παρέμβαση, τονίζουν:

«Στον απογοητευτικά παράφωνο απόηχο των δύο δικαστικών αποφάσεων, που επιβάλλουν μισές θύμισες, μισές αλήθειες και μισή απόδοση δικαιοσύνης, αποτίουμε φόρο τιμής στη μία αλήθεια: στις μνήμες μας, στους ανθρώπους μας».

Επτά χρόνια μετά, και ακόμα μισή Δικαιοσύνη

Τον Ιούνιο, το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων έκρινε μόλις 10 από τους 21 κατηγορούμενους ένοχους για ανθρωποκτονία και σωματικές βλάβες από αμέλεια, επιβάλλοντας συνολικά ποινές 340 ετών, εκ των οποίων εκτιτέα είναι μόνο 5 έτη.

Η ετυμηγορία αυτή δεν κλείνει την υπόθεση – αντίθετα, ανοίγει ξανά το τραύμα, καθώς χιλιάδες πολίτες αναρωτιούνται αν μια τέτοια τραγωδία μπορεί ποτέ να λογίζεται «παρέκκλιση» και όχι πολιτική και διοικητική κατάρρευση.

Οι επιζώντες θυμίζουν: Το κράτος δεν ήταν εκεί

Συγκλονίζουν ακόμη οι μαρτυρίες των εγκαυματιών. Η Ιωάννα Γατοπούλου, πολυεγκαυματίας, μιλά στην ΕΡΤ για εκείνες τις εφιαλτικές ώρες:

«Κολυμπούσαμε τουλάχιστον τρεις ώρες. Ο αέρας μας έσπρωχνε προς την Εύβοια. Όταν βγήκα από το νερό, κατάλαβα ότι έχω καεί. Εμείς, οι εγκαυματίες, περιμέναμε κάποιο μέσο να μας πάρει για το νοσοκομείο».

Οι μαρτυρίες δεν είναι απλώς προσωπικές. Είναι ιστορικά ντοκουμέντα μιας κρατικής απουσίας. Οι κάτοικοι εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους, χωρίς οδηγίες, χωρίς εκκένωση, χωρίς εναέρια συνδρομή, χωρίς Κράτος.

Πολιτική ευθύνη χωρίς όνομα

Η πολιτική διαχείριση της τραγωδίας στο Μάτι, το καλοκαίρι του 2018, αποτέλεσε σημείο καμπής στη σχέση του πολίτη με το κράτος και τους θεσμούς.

Η επιχείρηση συγκάλυψης, οι διαψεύσεις, η έλλειψη αναγνώρισης ευθύνης και η διαχείριση με όρους επικοινωνίας, όχι ευθύνης, σηματοδότησαν μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Ούτε ένας τότε αρμόδιος πολιτικός δεν ανέλαβε ξεκάθαρα την ευθύνη. Κανείς δεν παραιτήθηκε, κανείς δεν βγήκε να ζητήσει ειλικρινά συγγνώμη.

Το μήνυμα των οικογενειών σήμερα είναι ξεκάθαρο:

Δεν ξεχνούμε. Δεν συγχωρούμε τη λήθη. Δεν θα επιτρέψουμε να ξεχαστεί η αλήθεια.

Α Κ