Τον κομβικό ρόλο της Ελλάδος ως γεωστρατηγικό προπύργιο της Δύσης και όχι ως ο αδύναμος κρίκος της με ισχυρή παρουσία και όχι ως χώρα παρίας περιέγραψε στην παρέμβαση του στην εκδήλωση για την ημέρα της Ευρώπης ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς. Ο πρώην πρωθυπουργός ανέφερε μεταξύ άλλων ότι η χώρα μας διαδραματίζει ρόλο κλειδί στην αναδιάταξη του ευρωπαϊκού ενεργειακού χάρτη ενώ έκανε ειδική μνεία στα κυριαρχικά δικαιώματά μας σε ό,τι αφορά την αποκλειστική οικονομική ζώνη που όπως είπε χαρακτηριστικά δεν θα τα μοιράσουμε με την Τουρκία.
Επίσης, ο Αντώνης Σαμαράς υπενθύμισε πως η Τουρκία εδώ και 50 χρόνια έχει εισβάλλει στην Κύπρο και εξακολουθεί να κατέχει παράνομα έδαφός της. «Πίσω δε γυρίζουμε με τίποτα μετά την 21η Μαΐου θα πάμε μόνο μπροστά» επεσήμανε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και προεξόφλησε ότι η Ελλάδα χάρις στην ανορθωτική προσπάθεια της κυβέρνησης των τελευταίων τεσσάρων ετών, της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, θα πάρει, επί τέλους, και την επενδυτική βαθμίδα.
Αναλυτικά, η Ομιλία του πρώην Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά
Κύριε Πρωθυπουργέ, κύριε πρώην Πρωθυπουργέ, εκλεκτοί προσκεκλημένοι, αγαπητοί συνάδελφοι, κυρίες και κύριοι,
Την Ευρώπη την πονάω, την πιστεύω και την υπηρετώ. Αλλά όποιος πονάει κάτι δεν κλείνει τα μάτια του και δεν χαϊδεύει αυτιά, όπως άλλωστε μόλις έκανε και ο τέως Πρωθυπουργός, ο Κώστας Καραμανλής.
Μιλώντας όμως για την Ευρώπη, ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Εδώ που βρισκόμαστε, σήμερα, πριν 43 χρόνια ο Καραμανλής υπέγραφε την επίσημη ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την πιο ιστορική απόφαση για τον τόπο μας τα τελευταία 70 χρόνια!
Η ένταξη αυτή δεν ήταν ούτε απλή ούτε εύκολη. Πολλοί εκτός Ελλάδος δεν την ήθελαν. Ο Καραμανλής κατάφερε να κάμψει τις αντιστάσεις τους. Πολλοί δεν την ήθελαν και εντόςΕλλάδος. Ο λαϊκισμός οργίαζε. Το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο» αντηχούσε σε δρόμους και πλατείες.
Όμως, ο Καραμανλής κατάφερε να κάμψει κι αυτές τις αντιστάσεις. Κι έτσι συνέδεσε και το όνομά του αλλά και την υστεροφημία του με την πραγμάτωση εκείνου που κάποιοι δεν ήθελαν, ή δεν το πίστευαν, ή έμοιαζε «άπιαστο όνειρο»: την Ευρωπαϊκή Πορεία της χώρας, που τότε ξεκίνησε.
Μαζί του ήμασταν και εμείς εκεί. Η παράταξη που εκείνος ίδρυσε. Μαζί του βιώσαμε τότε τι σημαίνει το σωστό, το να κάνεις το σωστό και το να πηγαίνεις κόντρα σε θεούς και σε δαίμονες για να υπηρετήσεις το σωστό. Και να σε πολεμάνε σκληρά, μέσα κι έξω, ιδιαίτερα μέσα.
Ήδη από το 1978, ως νεαρός τότε βουλευτής, είχα το προνόμιο να συμμετέχω στην πρώτη μεικτή κοινοβουλευτική Επιτροπή Ελλάδος-ΕΟΚ υπό τον Γιάγκο Πεσμαζόγλου. Έζησα από πρώτο χέρι τις διαπραγματεύσεις.
Στις 28 Μαΐου του 1980 είχα τη μεγάλη τύχη να παρακολουθώ εδώ, σε αυτό το χώρο, την τελετή επίσημης υπογραφής της Ελληνικής ένταξης. Παρόντες ήταν τότε σχεδόν όλοι οι ηγέτες της Ευρώπης. Με προεξάρχοντα τον Γάλλο Πρόεδρο Ζισκάρ Ντεστέν. Παραβρεθήκαμε τότε το σύνολο την βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας. Τα περισσότερα άλλα κόμματα της εποχής δεν μας έκαναν την τιμή. Απ’ όσους βουλευτές ήμασταν τότε εδώ, μόνο δύο βρισκόμαστε σήμερα, ο Γιάννης Τραγάκης κι εγώ.
Επίσης, σήμερα έχουμε την χαρά και την τιμή να βρίσκεται ανάμεσά μας, μαζί μας, ένας άνθρωπος που τον είδατε πριν στο βίντεο, έπαιξε τότε κορυφαίο ρόλο στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις που είχαν προηγηθεί: ο Άγγελος Ζαχαρόπουλος. Του εκφράζω την βαθιά ευγνωμοσύνη μας και τον σεβασμό μας.
Φίλες και φίλοι, η Ευρωπαϊκή πορεία που ξεκίνησε τότε δεν ήταν εύκολη, ούτε ανέφελη. Τρεις δεκαετίες αργότερα, το 2012, η πορεία αυτή κινδύνευσε πραγματικά, όταν πολλοί, πάλι εκτός Ελλάδος, πίστευαν ότι η χώρα δεν θα τα κατάφερνε να παραμείνει στην Ευρώπη. Όταν κάποιοι ετοιμάζονταν να βγάλουν την Ελλάδα από το ευρώ και από την Ένωση. Κι όταν κάποιοι, μέσα στην Ελλάδα, έπαιζαν το παιχνίδι τους, δυστυχώς και πάλι.
Τότε η κυβέρνησή μου, η κυβέρνηση της παράταξής μας, μαζί με το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, καταφέραμε να διαψεύσουμε τις «Κασσάνδρες». Βέβαια, ο λαϊκισμός οργίαζε και τότε. Αλλά εμείς, παρά τις κραυγές και τα συνθήματα, κρατήσαμε την Ελλάδα μέσα στην Ευρώπη. Μειώνοντας ταυτόχρονα το χρέος -όχι αυξάνοντάς το, όπως έγινε μετά, μειώνοντας τους φόρους – όχι αυξάνοντάς τους, όπως συνέβη μετά- και αρνούμενοι μέχρι το τέλος να υποθηκεύσουμε τη Δημόσια περιουσία για 99 χρόνια, όπως, δυστυχώς, έγινε αμέσως μετά.
Μιλάω για την εποχή των μνημονίων. Όταν μας επέβαλαν αρχικά λάθος πρόγραμμα προσαρμογής, με λάθος πολλαπλασιαστές. Κι όταν τους το λέγαμε μας επέπλητταν. Μέχρι που παραδέχθηκαν ότι όντως το πρόγραμμά τους δεν έβγαινε, ότι οι πολλαπλασιαστές τους ήταν λάθος. Κι όταν τα διορθώσαμε όλα αυτά κι άρχισε η χώρα να σημειώνει πρόοδο
-πράγμα που το παραδέχθηκαν και οι ίδιοι- και πάλι δεν μας στήριξαν.
Κι έτσι συνέχισε να φουντώνει ο λαϊκισμός με τα γνωστά αποτελέσματα.
Αυτά όλα τα αφήσαμε πίσω πια. Προχωράμε μπροστά. Βέβαια, δεν τα ξεχάσαμε.
Σήμερα, φίλες και φίλοι, είναι η Ημέρα της Ευρώπης. Η Ενωμένη Ευρώπη είναι το πιο φιλόδοξο εγχείρημα της ανθρώπινης Ιστορίας. Στο παρελθόν, υπήρξαν πολλές περιπτώσεις που λαοί ενώθηκαν. Κυρίως, όμως, με κατάκτηση και επιβολή. Αντίθετα, η Ενωμένη Ευρώπη ξεκίνησε και προχώρησε με Συναίνεση και Δημοκρατία! Δεν «κατέκτησε» καμία χώρα με το ζόρι. Χώρες που βρίσκονται σήμερα έξω απ’ αυτήν ζητούν να μπούνε μέσα!
Και μπορούν να ενωθούν οι λαοί της Ευρώπης. Γιατί, ενώ συγκρούστηκαν τόσες φορές σκληρά μεταξύ τους, μέσα σε μια πορεία αιώνων άρχισαν να διαμορφώνουν κοινή ταυτότητα. Με τρία κορυφαία στοιχεία: την Αρχαιοελληνική Φιλοσοφία, το Ρωμαϊκό Δίκαιο, και τον Χριστιανισμό.
Κοινή ταυτότητα δίνουν σε διαφορετικούς λαούς κοινές πολιτιστικές επιρροές και κοινοί αγώνες απέναντι σε κοινούς εχθρούς. Η Ευρώπη επί εννιά αιώνες -παρά τις εσωτερικές συγκρούσεις της- αγωνιζόταν να αποκρούσει το Ισλάμ. Από το 717 στην Κωνσταντινούπολη και το 732 στο Πουατιέ κι ως το 1683 στη Βιέννη, επί χίλια χρόνια περίπου η Ευρώπη αντιστάθηκε στην Ισλαμική επέκταση. Και απέκτησε έτσι κοινή ταυτότητα, παρά τις εσωτερικές της συγκρούσεις, ως πολιτιστικά «Χριστιανική Ευρώπη», «συνομιλώντας» βέβαια συνεχώς με τον Πλάτωνα και των Αριστοτέλη, μέσα από την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό.
Και για να πάμε και πιο πίσω, η ίδια η ονομασία της Ευρώπης είναι γέννημα-θρέμμα της Ελληνικής Μυθολογίας. Τα λέω αυτά όχι για να κολακέψω την εθνική μας υπερηφάνεια. Τα λέω κυρίως για να προειδοποιήσω, φίλες και φίλοι. Γιατί μαζί με τις μεγάλες πνευματικές αρετές που κουβαλάει ο πολιτισμός μας, κληρονομήσαμε και μεγάλα ελαττώματα. Και κάποιες παθογένειες.
Στις παθογένειες λοιπόν, που δεν πρέπει να τις αποσιωπούμε, ιδιαίτερα σήμερα. Θυμάμαι στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν ως Υπουργός συμμετείχα στις τακτικές Συνόδους Κορυφής υπήρχαν πέντε έννοιες που συγκροτούσαν κοινή πυξίδα στα μυαλά και στις συνειδήσεις όλων. Πέντε λέξεις κλειδιά, που σήμερα δεν υπάρχουν πια. Ή αν θέλετε σπανίζουν όσο περνά ο καιρός όλο και περισσότερο: Σύγκλιση, Συνοχή, Αλληλεγγύη, Ευημερία, Ελευθερία.
Σύγκλιση τότε των λαών της Ευρώπης, των οικονομιών τους, της ανάπτυξης και των πολιτιστικών σταθερών τους. Σήμερα δεν τη βλέπουμε πουθενά, παρακολουθούμε μόνο μόνο σοβαρές αποκλίσεις και ατέλειωτες τριβές.
Όπου, για παράδειγμα, η Γερμανία στηρίζει την εγκατάλειψη της ενέργειας από τον άνθρακα.
Όμως λίγο αργότερα, αγκαλιάζει τον άνθρακα και εγκαινιάζει λιγνιτικά εργοστάσια στην ίδια την επικράτειά της! Κι ύστερα εγκαταλείπει τα πυρηνικά εργοστάσια που είχε -που δεν εκλύουν διοξείδιο του άνθρακα- για να αγοράσει όμως φθηνή πυρηνική ενέργεια από ποιον; Από τη γειτονική Γαλλία! Η οποία όμως, τι; Η Γαλλία είχε ήδη αρχίσει να εγκαταλείπει την πυρηνική ενέργεια, μέχρι που, λόγω της κρίσης, τώρα προγραμματίζει και πάλι νέα πυρηνικά εργοστάσια. Αλαλούμ! Αυτό είναι κανονικό χάος.
Αυτά φωτογραφίζουν μία Ευρώπη που δεν είναι ενωμένη. Πώς λοιπόν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα αυτό που πολλοί ελπίζουν, δηλαδή να υπάρχει σύγκλιση σε αμοιβές, σε δημοσιονομικές πολιτικές, σε οτιδήποτε άλλο;
Δείτε τώρα το τεράστιο ζήτημα της ενέργειας, τι ρόλο παίζει και στη λεγόμενη «Συνοχή»; Μέχρι το 2020 η Ευρώπη ψήφιζε τη χρήση φυσικού αερίου ως το καύσιμο μετάβασης. Κι ύστερα αποφάσισε να εγκαταλείψει το φυσικό αέριο. Όμως, στο μεταξύ, η Γερμανία, για τον εαυτό της, προωθούσε και δεύτερο αγωγό φυσικού αερίου από τη Ρωσία. Μέχρι που και οι δύο αγωγοί, όπως ξέρουμε, ανατινάχθηκαν.
Και, βέβαια, όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν αποθαρρύνει την ανακάλυψη νέωνευρωπαϊκών κοιτασμάτων φυσικού αερίου, όπως στην Ανατολική Μεσόγειο. Μέχρι που ο Πόλεμος στην Ουκρανία τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το φθηνό ρωσικό αέριο, μένοντας έτσι χωρίς εναλλακτικές λύσεις, χωρίς φθηνή ενέργεια. Και ρωτάω: κανείς στην Ευρώπη δεν είχε δει τα γεγονότα να έρχονται; Κανείς δεν σχεδίασε ή δεν προέβλεψε κάτι για το μέλλον; Είναι αυτό τύφλωση ή εθελοτυφλία;
Σκεφτείτε ότι σήμερα σε όλες τις χώρες γιορτάζεται επίσημα η Μέρα της Ευρώπης. Δηλαδή τι; Η 9η Μαΐου του 1950, όταν ο Schuman πρότεινε τη δημιουργία της Ένωσης Άνθρακα και Χάλυβα στην Ευρώπη. Από εκεί άρχισαν όλα, από τότε. Σήμερα καταργούμε τον άνθρακα. Εντάξει. Αλλά και όλους τους υδρογονάνθρακες;
Η παραγωγή ευρωπαϊκού χάλυβα φθίνει συνεχώς υπέρ της Κίνας, υπέρ της Ινδίας, υπερ και του Ιράν ακόμα, πηγαίνοντας σε όλο και πιο ακριβή ενέργεια. Κινδυνεύουμε να χάσουμε πια και τη βιομηχανία. Δηλαδή σήμερα θα μπορούσε κανείς να πει ότι γιορτάζουμε αυτό που κάποτε πετύχαμε και που σήμερα κοντεύουμε να ακυρώσουμε.
Πού είναι και η Ευημερία; την ώρα που κινδυνεύουμε να χάσουμε την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης, έχουμε εξαπολύσει κυνηγητό ακόμα και στην ανταγωνιστική γεωργία. Πέραν εκείνων που είπε ο τέως Πρωθυπουργός. Δείτε τι γίνεται στην Ολλανδία, όπου καταστρέφουν με «ντιρεκτίβες» από τις Βρυξέλλες ακόμα και την πιο ανταγωνιστική Ευρωπαϊκή χώρα σε γεωργία, κτηνοτροφία και μεταποίηση, που είναι η Ολλανδία. Την ώρα μάλιστα που πολλοί προειδοποιούν ότι επέρχεται και επισιτιστική κρίση. Όλα αυτά πυροδότησαν και ήδη κυοφορούν εξεγέρσεις παραγωγών, αγροτών και κτηνοτρόφων, και σε άλλες χώρες. Παντού.
Όλα αυτά, βέβαια, δεν μπορώ να πω ότι οδηγούν σε «περισσότερη και καλύτερη Ευρώπη».
Και για τη Δημοκρατία τώρα. Ευθέως το ερώτημα: Είναι «πολύ δημοκρατικό» οι διορισμένοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να απειλούν τους λαούς της Ευρώπης, τις παραμονές των εκλογών για το τι θα ψηφίσουν; Έτσι δεν έγινε και στην Ιταλία;
Οι υποδείξεις τους αγνοήθηκαν, η ουσία όμως, παραμένει: γιατί ο Ευρωπαίος πολίτης να δεχθεί ότι κάποιος έξω από τη χώρα του θα του υποδείξει τι να ψηφίσει; Και πώς να δεχθεί ότι τελικά οι διορισμένοι έχουν το πάνω χέρι απέναντι στους εκλεγμένους; Αυτά υπονομεύουν τη Δημοκρατία.
Κάποτε υπήρχε Ασφάλεια μέσα στην Ευρώπη. Σήμερα δεν μπορούμε καν να συμφωνήσουμε πώς θα φυλάμε τα κοινά σύνορα. Δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τους αληθινούς μετανάστες και τους αληθινούς πρόσφυγες από τους εργαλειοποιημένους, που τους φέρνουν πολλές φορές κυκλώματα διακινητών σε συνεργασία, δυστυχώς πολλές φορές, με ξένα κράτη και διάφορες ΜΚΟ. Που εξαγοράζουν τους πάντες, δυστυχώς ακόμα, είδαμε, και ευρωβουλευτές.
Κι ακόμα οι Ευρωπαϊκές χώρες συρρικνώνονται πληθυσμιακά. Ιδιαίτερα στον Ευρωπαϊκό Νότο. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα και την Ιταλία. Κι εδώ είναι που πρέπει να στηρίζουμε τους νέους μας να κάνουν παιδιά, εμείς αντίθετα προσπαθούμε να εισάγουμε παράνομους απ’ έξω, πολλοί εκ των οποίων αρνούνται να ενσωματωθούν. Όμως κι αυτό την Ευρώπη τη διαλύει.
Σήμερα υπάρχει και η λεγόμενη «αποδόμηση», το woke culture. Κι όχι μόνο στην Ευρώπη, στη Δύση γενικότερα. Δηλαδή το γκρέμισμα όσων συνιστούν την κοινή κληρονομιά μας. Όπως τα ιερά πρόσωπα της μάνας και του πατέρα, που υποβιβάζονται σε απρόσωπους αριθμούς: «γονέας 1 και γονέας 2». Αυτα δεν είναι Ευρώπη.
Φτάσαμε σήμερα, την ώρα που τα προβλήματα γιγαντώνονται, να πιθηκίζουμε εισαγόμενες ανοησίες για το πόσα είναι τα «φύλα». Στα χρόνια του Μεσαίωνα τσακώνονταν για το φύλο των αγγέλων. Σήμερα τσακωνόμαστε για το πόσα είναι τα φύλα των ανθρώπων.
Είναι λάθος για τη Δύση αυτός ο καταχρηστικός δικαιωματισμός, που οδηγεί σε μια ακατανόητη «νέα γλώσσα» πολιτικής ορθότητας. Που θυμίζει το new talk του Όργουελ από «1984», το έργο του. Οπως το να μας καλούν, εμάς τους Ευρωπαίους τώρα να μη λέμε «Καλά Χριστούγεννα», αλλά «Καλές Γιορτές».
Κι όλα αυτά επιχειρείται να επιβληθούν άνωθεν. Και κάθε αντίρρηση να στιγματίζεται, σχεδόν να απαγορεύεται. Αυτό, κατά την άποψή μου, καταργεί την ελευθερία της έκφρασης, καταργεί την ελευθερία της συνείδησης και επιβάλλει την «Αστυνομία στη Σκέψη μας». Αυτά είναι ακρότητες που τραυματίζουν την κοινωνική συνοχή στην Ευρώπη. Κι όσα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας υιοθετούν τέτοια ατζέντα κινδυνεύουν να συρρικνωθούν, όπως πολύ σωστά είπε προηγουμένως ο Κώστας Καραμανλής. Πράγμα που ήδη συμβαίνει σε πολλές χώρες.
Και στη θέση τους αναδεικνύονται -τη λέξη σου παίρνω Κώστα, αντί-συστημικά κόμματα. Που, προσέξτε, δεν τοποθετούν την προτεραιότητά τους την Ευρώπη, όπως εμείς. Κάθε άλλο.
Η Ιστορία λοιπόν μας βαράει κάποιο «καμπανάκι». Οι αληθινοί Ευρωπαίοι το ακούν και ανησυχούν. Δυστυχώς, στις Βρυξέλλες σήμερα πολλοί δεν το ακούν το καμπανάκι αυτό. Για να το πω αλλιώς: οι Βρυξέλλες θα έπρεπε κάθε μέρα να ανοίγουν ένα παραθυράκι αισιοδοξίας για την Ευρώπη και να κλείνουν την πόρτα στον παραλογισμό και στις ακρότητες. Και δεν το κάνουν.
Φίλες και φίλοι, θα πω ίσως και κάτι πιο σημαντικό για μας. Για μένα που είχα την τύχη να ζήσω στις ίδιες αίθουσες με ογκόλιθους όπως η Θάτσερ, ο Μιτεράν, ο Κολ, ο Ντελόρ, ο Γκονζάλες ή ο Αντρεότι, μου είναι δύσκολο να δεχθώ τη σημερινή έλλειψη ηγεσίας και ηγετικότητας στην Ευρώπη.
Ως Υπουργός Εξωτερικών βίωσα την πτώση του τείχους του Βερολίνου και συνολικά την κατάρρευση του κομμουνιστικού στρατοπέδου. Και μου είναι αδιανόητη η σημερινή σιωπή των ιδεών που πολλές φορές θυμίζει τη «σιωπή των αμνών».
Για μένα που έζησα και υπέγραψα τη Συμφωνία του Μάαστριχτ, που συμπλήρωσε τη Συνθήκη της Ρώμης, μου είναι οδυνηρό να βλέπω μιαν Ευρώπη που αντί να στηρίζει την Ελλάδα, αντίθετα να πιέζει την Ελλάδα για εθνικές παραχωρήσεις, τις οποίες δεν ζήτησε από καμιά άλλα χώρα-μέλος. Όπως τη Συμφωνία των Πρεσπών, που έχει ήδη δημιουργήσει νέα προβλήματα και νέα αδιέξοδα στα Βαλκάνια. Ή, βέβαια, κι όπως οι λεγόμενες «Πρέσπες του Αιγαίου», που κάποιοι έξω φαίνεται να ετοιμάζουν και που βέβαια δεν πρόκειται να τους περάσει.
Πού είναι λοιπόν η «Αλληλεγγύη» της Ευρώπης στα μέλη της;
Και γιατί τα λέω όλα αυτά; Διότι, πάνω απ’ όλα, η Ελλάδα κρατά το κλειδί για τον εναλλακτικό ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης. Που σημαίνει, βέβαια, ότι εμείς πρέπει να διεκδικήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στην Ελληνική ΑΟΖ. Δεν θα τα μοιράσουμε με την Τουρκία, η οποία αλληθωρίζει όλο και περισσότερο προς τη Ρωσία. Και, βεβαίως, σημαίνει και το προφανές: η Ευρώπη να μας στηρίξει.
Η Ελλάδα πολύ σωστά κατήγγειλε τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Την οποία άλλωστε καταγγέλλει όλη η Ευρώπη. Αλλά οφείλουμε να υπενθυμίζουμε συνεχώς στους πάντες ότι και η Τουρκία έχει εισβάλλει στην Κύπρο εδώ και 50 χρόνια κι όχι μόνο εξακολουθεί να κατέχει παράνομα το έδαφος της Κύπρου αλλά προσπαθεί να υφαρπάξει σήμερα και τους υδρογονάνθρακες της Κυπριακής ΑΟΖ, όπως και της Ελληνικής ΑΟΖ.
Όμως εδώ δεν ακούμε αντίστοιχες καταγγελίες από την Ευρώπη κατά της Τουρκίας. Μάλλον παροτρύνσεις ακούμε εμείς, να συνθηκολογήσουμε με τα τετελεσμένα. Κι αυτό δεν τιμά ούτε την Ευρώπη, ούτε συνολικότερα τη Δύση.
Και δυστυχώς «αρωγός» σε όλα αυτά γίνεται και η σημερινή αντιπολίτευση, η αξιωματική.
Που στο πρόγραμμά της υπόσχεται να σταματήσει τις έρευνες στους υδρογονάνθρακες, γιατί τους θεωρεί, λέει, «ξεπερασμένους». Δηλαδή τι; Δεν καταλαβαίνει ότι έτσι διευκολύνει να τα πάρει όλα η Τουρκία; Η οποία, αν καταφέρει να τα αρπάξει, θα πουλάει μετά το δήθεν ξεπερασμένο φυσικό αέριο και στην Ευρώπη.
Ηταν το ίδιο κόμμα, εξάλλου, που όταν ήλθε στην εξουσία έφερε -μια που μιλάμε για Ευρώπη- πάνω από ένα εκατομμύριο παράνομους στην Ευρώπη. Προκαλώντας τότε σοβαρό πρόβλημα σε όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, για να μη ξεχνιόμαστε. Και τώρα που η Κυβέρνηση Μητσοτάκη -και πολύ σωστά- επεκτείνει τον φράχτη στον Έβρο, ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει και πάλι εμπόδια.
Φίλες και φίλοι,
Πίσω δεν γυρίζουμε με τίποτα. Μετά την 21η Μαΐου θα πάμε μπροστά. Αλλά μπροστά σε μιαν Ευρώπη, που βρίσκει το βηματισμό της. Γιατί σήμερα παραπαίει. Και με μιαν Ελλάδα που έχει σταθεί πλέον στα πόδια της, και χάρη στην ανορθωτική προσπάθεια της κυβέρνησης των τελευταίων τεσσάρων ετών, του Κυριάκου Μητσοτάκη, θα πάρει επιτέλους και το μεγάλο ζητούμενο που δεν του έχουμε δώσει την απαιτούμενη σημασία: την επενδυτική βαθμίδα.
Μια Ελλάδα, όμως, εντελώς διαφορετική. Μια Ελλάδα που γίνεται γεωστρατηγικό προπύργιο της Δύσης στην περιοχή της. Κι όχι ο αδύναμος κρίκος, ή ο «απροσάρμοστος εταίρος» της Ευρώπης. Μια Ελλάδα που παράγει ανταγωνιστικά, δεν περιμένει να ζει από επιδόματα. Μια Ελλάδα που θα επιτρέψει, επιτέλους, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και θα κρατήσει τα παιδιά της εδώ, να ολοκληρώνουν εδώ τις σπουδές τους. Δεν θα τα στέλνει έξω, απ’ όπου δύσκολα γυρίζουν. Μια Ελλάδα που προσελκύει πρωτοποριακές παραγωγικές επενδύσεις, όπως πράγματι γίνεται τελευταία, και δεν τις διώχνει.
Μια Ελλάδα που χτίζει συμμαχίες με άλλες χώρες της περιοχής που ευθυγραμμίζονται κι εκείνες με τα δικά μας συμφέροντα και που αντιστέκονται κι εκείνες στην επιθετική πολιτική της Τουρκίας. Μια Ελλάδα που τολμά μεταρρυθμίσεις, που δεν υποχωρεί σε αντιστάσεις των γνωστών συντεχνιών, των βολεμένων και των διαπλεκομένων.
Μια Ελλάδα ισχυρή, όχι μια Ελλάδα-παρίας.
Μέσα σε μιαν Ευρώπη που επιστρέφει στις αρχές της Αλληλεγγύης και της Σύγκλισης. Μέσα σε μιαν Ευρώπη που θα υπερασπίζεται τα εθνικά της κράτη, όπως είπε στη δήλωσή του, νωρίτερα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Όχι μιαν Ευρώπη των ανεξέλεγκτων τεχνοκρατών και της άχρωμης γραφειοκρατίας. Αυτή είναι η μόνη Ευρώπη που μπορεί και που πρέπει να υπάρξει στο εξής. Και μέσα σε μια τέτοια Ευρώπη η Ελλάδα μπορεί να γίνει πρωταγωνιστής -όχι κομπάρσος.
Γι’ αυτό βρισκόμαστε σήμερα όλοι μας εδώ, δύο πρώην Πρωθυπουργοί μαζί με τον σημερινό Πρωθυπουργό. Με βαρείς συμβολισμούς και για την Παράταξη και για τη χώρα. Και οι τρεις με πίστη στο Ευρωπαϊκό ιδεώδες. Όμως και με ανησυχία για το πού πάει η Ευρώπη σήμερα. Δεν μιλάω ως «ευρωσκεπτικιστής», μιλάω -για να πω κάποια καινούργια λέξη- ως «ευρωφιλόδοξος».
Και με αγωνία για μιαν νέα Ελλάδα, σε μια νέα Ευρώπη. Για μία νέα Ελλάδα που τη χρωστάμε, σε μια νέα Ευρώπη, που τη δικαιούμαστε.
Σας ευχαριστώ.
