Σημεία συνέντευξης Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού ΕκπροσώπουΠαύλου Μαρινάκη από το vidcast POP Politics στην ιστοσελίδα «Popaganda» με τη δημοσιογράφο Αμαλία Κάτζου

Για την επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Μ. Ρούμπιο και τα οφέλη για την Ελλάδα

Ήταν μία επίσκεψη ουσίας και υψηλού συμβολισμού, που σε τέτοιες περιπτώσεις και ο συμβολισμός έχει πολύ μεγάλη ουσία. Μια περίοδο πολύ μεγάλων αναταραχών, ακόμα περισσότερων κρίσεων, πολέμων, ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών έρχεται στην Ελλάδα σε μια γεμάτη επίσκεψη, με σημαντικές συμφωνίες και πάρα πολύ σημαντικές συναντήσεις, που κατέληξε σε μία διμερή συνάντηση με τον Πρωθυπουργό. Αναγνωρίζει τον ρόλο της Ελλάδας, μια χώρα που αποτελεί πλέον πόλο σταθερότητας σε ταραγμένους καιρούς, μία γέφυρα της Δύσης με τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Δίνει ψήφο εμπιστοσύνης σε μεγάλες πρωτοβουλίες και επιβεβαιώνει το καλύτερο δυνατό σημείο των σχέσεών μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ένας στρατηγικός σύμμαχος για την Ελλάδα. Όλα αυτά είναι μηνύματα που εκπέμφθηκαν και εντός της χώρας, αλλά κυρίως εκτός και όσα είπε την επόμενη μέρα στη συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» είναι και οι καλύτερες απαντήσεις για τους βιαστικούς του πολιτικού μας συστήματος, που ακόμα και πριν αποχωρήσει ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών έβγαλαν τα συμπεράσματά τους και για άλλη μια φορά «έπεσαν στον κουβά».

Για τη γεωστρατηγική ασφάλεια μέσω της ενέργειας

Πολλά πράγματα, αν και είναι πάρα πολύ σημαντικά, είναι λογικό ο κόσμος που μας βλέπει, οι πολίτες, να μην τα έχουν αντιληφθεί τόσο πολύ, γιατί βιώνουν ο καθένας τη δική του καθημερινότητα και για να λέμε την αλήθεια, τα τελευταία χρόνια έρχεται η μία κρίση μετά την άλλη, με πρώτη και κυριότερη αιτία όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν στον κόσμο και οδηγούν σε μία επίμονη ακρίβεια. Όταν, λοιπόν, κάποιος έχει να πληρώσει ακριβότερο ενοίκιο, βλέπει τις τιμές να ανεβαίνουν, όχι μόνο στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, αλλά εμείς μιλάμε για τη χώρα μας, στο σούπερ μάρκετ, είναι λογικό να μη δίνει ιδιαίτερη αξία σε αλλαγές που συντελούνται τα τελευταία χρόνια και είναι πολύ σημαντικές για τη χώρα μας ευρύτερα και για τον καθένα μας ξεχωριστά. Η χώρα μας περίπου πριν από δέκα χρόνια ήταν η χώρα «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης, παρίας. Είχε βρεθεί σε απόλυτη απομόνωση. Μια ολόκληρη πενταετία, σχεδόν πενταετία, είχαμε να «υπερηφανευόμαστε», εντός πολλών εισαγωγικών, μόνο για μια «διαπραγμάτευση της γραβάτας» και κάποια χρόνια μετά η Ελλάδα έχει καταφέρει και έχει προχωρήσει τις πιο σημαντικές συμφωνίες και αναφέρομαι στην ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο. Αναφέρομαι στο θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, αναφέρομαι στην επέκτασή μας στα 12 ναυτικά μίλια στο Ιόνιο. Είναι πιο δυνατή από ποτέ σε θάλασσα και αέρα: Belharra, Rafale, F-16, F-35. Προγράμματα στα οποία ήμασταν εκτός τα προηγούμενα χρόνια και αντιθέτως η γείτονα χώρα ήταν εντός και τώρα ισχύει το εντελώς αντίθετο. Οι ενεργειακοί κολοσσοί από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ExxonMobil και Chevron δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης στην Ελλάδα. Ο κάθετος διάδρομος, που αλλάζει εντελώς το «παιχνίδι» και τη θέση της χώρας μας ενεργειακά και όχι μόνο. Όλα αυτά συνέβησαν μέσα στα πιο δύσκολα χρόνια κρίσεων, πολέμων και προκλήσεων και θα μου πει κανείς, όπως ας πούμε ότι ο Έλληνας Υπουργός Οικονομικών είναι ο Πρόεδρος του Εurogroup. Αν το έλεγε αυτό κανείς ότι θα συμβεί το 2015, 2016, 2017, θα τον κοιτάγανε σίγουρα με κάποιο τρόπο, ότι μάλλον ο άνθρωπος αυτός δεν ξέρει τι λέει. Για να το πω ευγενικά. Όλα αυτά μπορεί να πει κάποιος «δεν τρώγονται», όμως θα σας πω κάτι. Ενώ μειώνουμε τους φόρους, ενώ δηλαδή μειώνονται οι φορολογικοί συντελεστές έχουμε καταφέρει και έχουμε παραπάνω φορολογικά έσοδα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί πλέον η Ελλάδα παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης και σε επίπεδο επενδύσεων. Γιατί μια χώρα που παράγει σταθερότητα, μια χώρα που είναι πιο ισχυρή σε όλα τα επίπεδα, είναι πολύ πιο πιθανό μια επιχείρηση και ελληνική επιχείρηση, αλλά και μια επιχείρηση από το εξωτερικό, που θέλει να έρθει στην Ελλάδα, να επενδύσει, να δημιουργήσει δουλειές. Άρα, όλο αυτό είναι ένας κύκλος, που στο τέλος της ημέρας έχει αξία και σημασία για τον καθέναν που μας βλέπει. Ναι, δεν είναι εύκολο να το καταλάβουν όλοι. Το καταλαβαίνω, γιατί πάνω απ’ όλα είναι τα προβλήματα της καθημερινότητας που οφείλουμε να τα να τα λύσουμε, τέλος πάντων, να τα περιορίσουμε. Αλλά το γεγονός ότι η χώρα μας από μια απόλυτη απομόνωση έχει βρεθεί να πρωταγωνιστεί, μας ενδιαφέρει όλους και είναι καθήκον δικό μας με το σωστό ύφος να το επικοινωνήσουμε στους πολίτες.

Για τις αλαζονικές συμπεριφορές στον πολιτικό λόγο και για το πώς πρέπει να πολιτεύονται οι νέοι άνθρωποι

Πρέπει να αποδεικνύουμε στην πράξη ότι είμαστε νέοι, όχι μόνο στην ηλικία, αλλά και στον τρόπο που πολιτευόμαστε και πολύ σωστά τα συνδυάζετε αυτά τα δύο, γιατί ζούμε σε μια χώρα που στην πολιτική ίσχυε για πολλά χρόνια αυτό που ακούγαμε παλιά στο ποδόσφαιρο. «Μέχρι τα 25 είσαι ταλέντο και κάπου στα 30 είσαι παλαίμαχος» και η αλήθεια είναι ότι ουσιαστικές και αληθινές ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους ελάχιστοι πολιτικοί αρχηγοί, λίγοι πολιτικοί αρχηγοί έδωσαν. Τώρα βλέπω με χαρά –με πρώτο που έδωσε το παράδειγμα τον Πρωθυπουργό και με περιπτώσεις πολλές και μία από αυτές είμαι εγώ που με πρότεινε για Γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας στα 33 μου και ο νυν Γραμματέας, ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, είναι ένας νέος άνθρωπος και άλλα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου. Πολλοί βουλευτές εξελέγησαν επειδή τους δόθηκε η δυνατότητα να πολιτευτούν το 2023. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι το βλέπουμε και σε άλλα κόμματα. Βλέπουμε νέα στελέχη και στο ΠΑΣΟΚ, βλέπουμε νέα στελέχη και στην ΕΛ.Α.Σ. Είναι στοίχημα λοιπόν όλων των νέων στελεχών σε όλα τα κόμματα, να αποδείξουν ότι φέρνουν και κάτι καινούργιο και να αποδείξουν ότι γίνεται και αλλιώς. Τι εννοώ; Δυστυχώς– πάλι αυτό δεν είναι προσωπικό για στελέχη ενός κόμματος, δεν είναι μια κατηγορία– ένα μέρος του παλιού πολιτικού συστήματος πίστευε ότι οι πολίτες «κάνουν χάρη» στους πολιτικούς όταν πάνε σε μια συγκέντρωση, ότι οφείλει το ακροατήριο να δέχεται έναν πολιτικό να έρχεται ό,τι ώρα θέλει, να πηγαίνει σε μια εκδήλωση και να είναι περίπου εκεί. Πίστευαν κάποιοι από το παλιό πολιτικό σύστημα ότι ήταν κάτι παραπάνω από τους πολίτες. Δεν υπάρχει τίποτα πιο εφήμερο και προσωρινό από την πολιτική. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Όσο τιμητική και να είναι μια θέση, όσο μεγάλη τιμή και να αποτελεί, όσο στίγμα και να πρέπει να αφήσεις με το έργο σου, δεν είναι δουλειά, δεν είναι για πάντα και επειδή πολλές φορές αναρωτιέμαι, για ποιο λόγο μου γράφουν κάποιοι που προφανώς δεν με ξέρουν. «Μα πήγαινε κάνε καμιά δουλειά». «Έχεις δουλέψει ποτέ στη ζωή σου;» Εγώ δουλεύω από τότε που πήρα το πτυχίο μου και όπως και πλέον η συντριπτική πλειονότητα των νέων πολιτικών, όταν μπαίνουν στην πολιτική ξέρουν, ότι δεν θα λύσουν με την πολιτική τα προβλήματά τους. Ο κόσμος αυτά τα λέει, όμως, όχι γιατί φταίει ο κόσμος. Γιατί δόθηκαν δικαιώματα τα προηγούμενα χρόνια. Άρα ναι, το ύφος παίζει ρόλο, ο τρόπος παίζει ρόλο. Είναι άλλο πράγμα να έχεις αιχμηρά επιχειρήματα και είναι άλλο πράγμα να προσβάλλεις και όσοι το κάνουν αυτό πρέπει να καταλάβουν ότι στο τέλος της ημέρας, διώχνουν τον κόσμο. Στα περί αλαζονείας εγώ απάντησα, όπως απάντησε και ο Πρωθυπουργός. Δεν είμαστε εμείς κριτής ο ένας του άλλου. Εμείς πρέπει πάνω απ’ όλα να κάνουμε την αυτοκριτική μας, που ανήκουμε στο πολιτικό σύστημα. Στο τέλος της ημέρας θα μας κρίνει ο ελληνικός λαός, οι Έλληνες πολίτες, οι Έλληνες ψηφοφόροι και μέχρι τότε μας αξιολογεί ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος του κάθε κόμματος, όπου ανήκει ο καθένας.

Σχετικά με το αν έχει σκεφτεί τη ζωή του μακριά από την πολιτική

Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ανέλαβα καθήκοντα Κυβερνητικού Εκπροσώπου και λίγους μήνες μετά με τίμησε ο Πρωθυπουργός με τη θέση του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ, αρμόδιου για τον Τύπο και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, είναι να δημιουργήσω τις συνθήκες, ούτως ώστε η δικηγορική μου εταιρεία να μπορεί να λειτουργεί με εμένα σε αναστολή. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερος εφιάλτης για έναν άνθρωπο, ο οποίος ασχολείται με την πολιτική, όσο καλές στιγμές και να έχει, από το να βρεθεί από τη μία μέρα στην άλλη, να είναι στον αέρα. Δηλαδή, όποιος νομίζει, ότι αυτό είναι ένα σπορ ή ένα επάγγελμα για μια ζωή, τότε δεν μπορεί να κάνει καλά, καθόλου, ό,τι του έχει αναθέσει κάθε φορά είτε ένας Πρωθυπουργός, είτε ο εκάστοτε Πρωθυπουργός ή Πρόεδρος κόμματος. Υπήρξαν πολλοί επαγγελματίες πολιτικοί στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, αλλά πρώτον οι εποχές έχουν αλλάξει και δεύτερον δεν θέλω να είμαι κι εγώ ένας από αυτούς. Έτσι νομίζω μπορείς να προσφέρεις πιο ειλικρινώς, να έχεις μια αυτονομία, όποτε μπορείς να την έχεις την άποψή σου και εν πάση περιπτώσει να εισφέρεις στον άνθρωπο, ο οποίος σου έχει εμπιστευτεί αυτό τον ρόλο, εν προκειμένω ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε αυτόν οφείλω την παρουσία μου στη θέση που είμαι, να εισφέρεις απόψεις ανθρώπων, οι οποίοι είναι, αυτό που λέμε, εκτός του «κλειστού κύκλου». Δηλαδή, πολύ πιο εύκολα θα σου πει την αλήθεια ένας συνεργάτης σου στο γραφείο σου, πολύ πιο εύκολα θα σου πει την αλήθεια ένας πελάτης σου, ένας φίλος, ένας συνάδελφός σου, ό,τι δουλειά κι αν κάνει ο καθένας από εμάς. Άρα ναι, προφανώς και δεν έχω σκοπό να είμαι για πάντα πολιτικός. Αν και είναι κάτι που αγαπώ από παιδί, από φοιτητής και αυτό είναι κάτι που δεν φεύγει, είναι μέσα σου. Άλλοι το λένε «κουσούρι», άλλοι το λένε «μικρόβιο», άλλοι το λένε «πετριά». Και ξέρετε, είναι και πολύ άσχημο, καμιά φορά, που ακούω πολιτικούς να λένε «πω, πω, τι τραβάμε, τι έχουμε πάθει», όταν μας βλέπουν άνθρωποι που αλλάζουνε το ένα μέσο μεταφοράς μετά το άλλο, κάνουν δύο και τρεις δουλειές για να ανταπεξέλθουν. Νομίζω είναι ύβρις ένας πολιτικός, όσο κι αν πιέζεται, γιατί υπάρχει πολύ μεγάλη τοξικότητα, είναι άλλο πράγμα να πολιτεύεσαι την εποχή που δεν υπήρχε η τοξικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και τώρα υπάρχει– όχι εν συνόλω τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσοι είναι τοξικοί– και είναι άλλο πράγμα τώρα. Αλλά όπως και να ‘χει, νομίζω ότι είναι υπερβολή, για να μην πω ύβρις, όπως είπα πριν, ένας πολιτικός να λέει «τι τραβάει».

Σχετικά με την ακρίβεια και τις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης ότι υπάρχουν χρήματα που δεν δίνονται

Δίνουμε όσα παραπάνω μπορούμε να δώσουμε, με βάση τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες, από τα χρήματα τα οποία καταφέραμε με την πολιτική μας να συγκεντρώσουμε, μειώνοντας τους φορολογικούς συντελεστές. Αν μπορώ να ξεχωρίσω μία επιτυχία αυτής της Κυβέρνησης σε πολύ δύσκολα χρόνια ακρίβειας, που ο κόσμος ακόμα περνάει δύσκολα, είναι ότι έχει καταφέρει, ενώ έχει μειώσει 83 φορές φορολογικούς συντελεστές και εισφορές –και αν αθροίσει κανείς και αυτά που θα γίνουν το 2027 είναι 91 φορές– να αυξήσει τα φορολογικά έσοδα. Διάβαζα προ ημερών ένα άρθρο που λέει «όλη η αλήθεια για τον προϋπολογισμό. Δείτε ποια είναι η αλήθεια». Η αλήθεια –λέει–ποια είναι; Ότι τα παραπάνω φορολογικά έσοδα είναι η απόδειξη ότι η Κυβέρνηση αυτή υπερφορολογεί τους πολίτες. Είναι πάρα πολύ απλό. Όταν κάποιος παίρνει 100 ευρώ -έστω για να το καταλάβει ο κόσμος- και ο φόρος είναι 29% και πηγαίνει από τα 100 ευρώ στα 150 ευρώ και ο φόρος πάει στο 20%, γιατί τον φόρο εισοδήματος τον πήγαμε από το 29% στο 20% και αν έχεις ένα παιδί 18%, δύο παιδιά 16% και πάει λέγοντας, μέχρι που έχουμε και αφορολόγητο για τρίτεκνους μέχρι 20.000 ευρώ και πολύτεκνους κ.τλ. Στα 150 ευρώ με φόρο 20%, εκεί που έδινες 29 στα 100, στα 150 ευρώ δίνεις 30 ευρώ. Γιατί βγάζεις παραπάνω και ενώ ο φορολογικός συντελεστής έχει μειωθεί το κράτος εισπράττει παραπάνω. Εμείς λοιπόν τι έχουμε καταφέρει; Έχουμε καταφέρει, ενώ έχουμε μειώσει τους φόρους, πρώτον επειδή αυξήθηκε ο μέσος μισθός κατά 30% -ναι, έχουν αυξηθεί και οι τιμές, σας προλαβαίνω, εννοείται και είναι μεγάλο πρόβλημα και έχουμε δημιουργήσει με την πολιτική μας 600.000 νέες θέσεις εργασίας, να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα, παράλληλα αντιμετωπίσαμε και κατά μεγάλο ποσοστό, όχι απολύτως προφανώς, τη φοροδιαφυγή. Άρα, βρήκαμε τα λεφτά πρώτον, γιατί αυτό η αντιπολίτευση δεν το λέει πώς θα το κάνει και αφού βρήκαμε κάποια λεφτά, κινούμενοι στα όρια των οροφών δαπανών, δώσαμε όσα παραπάνω μπορούμε. Αυτό αρκεί; Όχι, δεν αρκεί. Γιατί όταν ζεις την πιο έντονη και επίμονη πληθωριστική κρίση και όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τη μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση της ιστορίας, όπως είπε ο διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας την άνοιξη, τότε όσα παραπάνω και να δώσεις, το πρόβλημα παραμένει. Εμείς όμως ποια είναι η διαφορά μας; Στη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας, οι πολίτες δεν χρειάζονται ούτε παρωχημένα συνθήματα, ούτε πολιτικούς που τάζουν υλοποίηση «μαγικών συνταγών». Αυτά όλα το πρόβλημα το επιδεινώνουν. Δεν μειώνουν τις συνέπειες του προβλήματος. Να τα πάρουμε με τη σειρά. Καταρχάς είναι πάρα πολύ λανθασμένη προσέγγιση το «κάν’ το όπως στην Ισπανία, στην Ιταλία», οπουδήποτε.  Κάθε χώρα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, τις δικές της προτεραιότητες και κοινά προβλήματα βέβαια, όπως είναι ο πληθωρισμός και τις δικές της ενδεδειγμένες λύσεις και όσοι επέμειναν στο «κάν’ το όπως η Ισπανία», με πρώτο το ΠΑΣΟΚ, είδαν ότι αυτό δεν οδηγεί κάπου. Εγώ δεν λέω ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει στεγαστική κρίση, προφανώς υπάρχει, αλλά οι απλουστεύσεις και οι ταυτίσεις με άλλες χώρες της αντιπολίτευσης ήταν ανεδαφικές. Τώρα, ΦΠΑ: Καταρχάς να συμφωνήσουμε, γιατί είπατε διάφορα, διυλιστήρια, να τα πάρουμε με τη σειρά ή εταιρείες ενέργειας.  Όλοι αυτοί που φωνάζουν, είναι κόμματα κυρίως της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς που έχουν μεγάλο παρελθόν σε πορείες, συγκεντρώσεις χωρίς αιτήματα, δεν ποινικοποιώ συλλήβδην τις διαμαρτυρίες, αλλά τις άνευ αιτημάτων διαμαρτυρίες και πορείες που είναι το «σουξέ» των πολιτικών χώρων αυτών, όλοι αυτοί κατά καιρούς βρέθηκαν στην εξουσία. Δεν θυμάμαι ποτέ κανέναν να φορολογεί υπερκέρδη, ποτέ, είτε διυλιστηρίων, είτε εταιρειών παροχής ενέργειας, κανέναν. Η πρώτη Κυβέρνηση, η οποία έχει έρθει και έχει φορολογήσει όποτε απαιτήθηκε και όποτε υπήρχε και σχετικό πλαίσιο, όλους αυτούς που η αντιπολίτευση λέει κατά καιρούς «καρτέλ», χωρίς να τους ονοματίζει, ήταν η Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη. Ένα το κρατούμενο. Δεύτερον, δεν είναι εχθρός μας κανένας, όπου θέλουμε να τον τιμωρήσουμε μόνο και μόνο για να δημιουργήσουμε εντυπώσεις. Εμείς τι θέλουμε; Εμείς θέλουμε όλες οι επιχειρήσεις, είτε είναι πρωτίστως οι μικρομεσαίες, είτε είναι μεγάλες βιομηχανίες, να δημιουργούν όσο το δυνατόν καλύτερες θέσεις εργασίας. Όταν όμως υπάρχει μία κρίση, να συμμετέχουν όλοι στην αντιμετώπισή της. Συμμετέχουν τα διυλιστήρια από την άνοιξη μέχρι σήμερα σε αυτό; Συμμετέχουν, δίνοντας περίπου 60 εκατομμύρια κάθε μήνα, συμπληρωματικά των μέτρων του κράτους και πάω και στο ΦΠΑ. Γιατί παίρνουμε μέτρα τα οποία ανακοινώνονται πλέον ανά 15 μέρες, γιατί πρέπει να μετράμε το μέγεθος και την έκταση της κρίσης. Είμαστε μια Κυβέρνηση που έχει μειώσει 25 ΦΠΑ, 25 έμμεσους φόρους, αλλά για να το κάνουμε αυτό, πρώτα βλέπουμε εάν αυτό φτάνει στον κόσμο, αν βγαίνει ο λογαριασμός και αν είναι η πιο ενδεδειγμένη λύση. Γιατί τους πολίτες δεν τους νοιάζει τόσο ο τρόπος, όσο το μέγιστο δυνατό όφελος. Αυτή τη στιγμή λοιπόν, έχοντας φτάσει στα όρια των οροφών δαπανών, για να καταφέρουμε να πάρουμε, επιπλέον των μέτρων που ανακοινώνουμε κι άλλα μέτρα, όπως είναι μια μείωση ενός φορολογικού συντελεστή, πρέπει η Ευρώπη να κάνει δεκτό το αίτημα του Έλληνα Πρωθυπουργού και να εξαιρεθούν αυτά τα έκτακτα μέτρα από τον υπολογισμό των οροφών δαπανών.  (Δημοσιογράφος: Το έχει ζητήσει ο Πρωθυπουργός από την Κομισιόν). Ναι. Θεωρώ ότι η Ευρώπη πρέπει να αντιληφθεί, ότι πρέπει να τρέξουμε πιο γρήγορα και οι πολίτες χρειάζονται τη μέγιστη δυνατή στήριξη. Αλλά, όσοι λένε ότι μπορούμε να πάρουμε παραπάνω από τις οροφές μας μέτρα… λένε ένα ψέμα στον κόσμο ή κρύβουν μια αλήθεια: Δεν λένε ποιον άλλον φόρο πρέπει να πάρουμε. Εμείς λοιπόν φόρο δεν θέλουμε άλλον να πάρουμε, εννοώ να επιβαρύνουμε τους πολίτες, επιδιώκουμε να εξαιρεθεί αυτή η έκτακτη παρέμβαση, εφόσον το καταφέρουμε ναι, θα έχουμε κι άλλα μέτρα.  

Σχετικά με το χρόνο των εκλογών και την αυτοδυναμία

Όλοι περιμένουμε.  Αλλά πλέον συμφωνούμε ότι θα είναι το 2027, όπως έγινε και το 2023. Και μακάρι αυτή η κουλτούρα να είναι και η γενική πλέον και να ‘ρθει για να μείνει. Δηλαδή να έχουμε σταθερούς εκλογικούς κύκλους και οι κυβερνήσεις που εκλέγονται από τους πολίτες για μία τετραετία, να αξιολογούνται γι’ αυτή την τετραετία.  Είναι κάτι το οποίο θεωρώ, ότι θα συνεκτιμηθεί και ως λογική και ως συνέπεια όταν έρθει η ώρα των εκλογών και αφορά προσωπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη.  Θεωρώ, ότι μπορούμε να καταφέρουμε την αυτοδυναμία, γιατί στις εκλογές οι πολίτες συγκρίνουν πραγματικές, χειροπιαστές εναλλακτικές. Είναι εφικτός, όχι εύκολος, δεν είναι εύκολος στόχος. Κοιτάξτε να δείτε: Αν δει κανείς τις δημοσκοπήσεις, που δεν τις αμφισβητούμε εμείς όπως άλλοι, είτε είναι καλύτερες είτε είναι χειρότερες και τώρα μια περίοδο που είναι και λίγο καλύτερες, η αλήθεια είναι ότι απέχουμε 5, 6, 7 μονάδες από την αυτοδυναμία, γιατί δεν μπορούμε να ξέρουμε και ποιος θα είναι ο πήχης, έχει να κάνει με το ποσοστό των εκτός Βουλής κομμάτων. Έστω, ότι είμαστε τώρα λοιπόν, όπως λένε οι δημοσκοπήσεις, περίπου στο 30%-31%, πράγματι απέχουμε 5, 6, 7 μονάδες, αναλόγως τον πήχη, από την αυτοδυναμία. Αλλά το να πας από το 30
% – 31% στο 35%, 36%, 37%, όσο είναι τέλος πάντων, είναι πολύ πιο εφικτό σε σχέση με όλα αυτά, τα οποία ακούμε από την αντιπολίτευση. Άλλοι λένε ότι από τρίτοι θα πάνε πρώτοι. Άλλοι λένε ότι θέλουν μια προοδευτική διακυβέρνηση και όταν τους ρωτάνε «με ποιους;», κάποια στελέχη τους λένε την αλήθεια, χωρίς να αποκλείουν ακόμη και την κυρία Κωνσταντοπούλου κι άλλοι «πετάνε την μπάλα στην εξέδρα». Θέλω να πω ότι οι άλλες λύσεις διακυβέρνησης, οι άλλες λύσεις που προτείνουν τα κόμματα, γιατί συγκρίσεις θα γίνουν, είτε είναι ουτοπικές ως προς τις πολιτικές συνεργασίες, είτε είναι και ακοστολόγητες ως προς τα οικονομικά προγράμματα. Εμείς τι λέμε; Εμείς λέμε ότι με τα σωστά μας και τα λάθη μας, θεωρώ τα σωστά και τα σημαντικά, όπως αυτά που συζητήσαμε που έχουν γεωπολιτική διάσταση, η δημιουργία θέσεων εργασίας λόγω των επενδύσεων και της ανάπτυξης της οικονομίας, είναι πιο πολλά από τα λάθη, τα οποία προσπαθούμε να διορθώσουμε, εξασφαλίζοντας στη χώρα ουσιαστική πρόοδο. Η πρόοδος δεν είναι κάτι άυλο, είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο. Τι θέλουμε; Η Ελλάδα να συνεχίσει, ενώ μειώνει το χρέος της, άρα δεν υποθηκεύει τις επόμενες γενιές, δεν θα στείλουμε δηλαδή εμείς το λογαριασμό στα παιδιά που ακόμα δεν έχουν γεννηθεί ή είναι τώρα μικρά παιδιά, όπως έκαναν απ’ το ’80 στη δική μου τη γενιά. Εμείς πληρώνουμε τώρα τον λογαριασμό και οι γονείς μας και οι παππούδες μας, απ’ τις πολιτικές του ’80 και μετά. Λοιπόν, να συνεχίσουμε λοιπόν να μειώνουμε το χρέος, να δημιουργούμε όσο το δυνατόν καλύτερες δουλειές, άρα να ανεβαίνουν όσο γίνεται παραπάνω οι μισθοί και να μπορούν επιτέλους ξανά, ειδικά οι νεότερες γενιές και οι γονείς τους μαζί, να έχουν δικαίωμα στο όνειρο για μια καλύτερη ζωή.

Τι σημαίνει όνειρο για μια καλύτερη ζωή; Να μπορεί να ξαναπιστέψει ο 30άρης και ο 40άρης ότι μπορεί να αγοράσει ένα σπίτι και να μεγαλώσει την οικογένειά του. Γιατί αυτή τη στιγμή που μιλάμε, υπάρχουν πολλά σημαντικά προβλήματα, υπάρχει ένα μεγαλύτερο απ’ όλα, που είναι το δημογραφικό, που δεν είναι μόνο βέβαια οικονομικό ζήτημα. Άρα, αν αναρωτιόμαστε γιατί αυτή τη στιγμή ένας νέος 30-40 ετών, αλλά ακόμα και μεγαλύτερος, γιατί και ένας 50άρης νέος άνθρωπος είναι, δεν μπορεί να πιστέψει, ότι μπορεί να πάρει ένα δικό του σπίτι, τα αίτια πρέπει να τα αναζητήσουμε στην λογική που επικράτησε στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’80 και μετά, τη λογική του «δωσ’ τα όλα» που έφτασε τη χώρα μας στο «μη παρέκει». Με αποκορύφωμα ένα τρίτο, αχρείαστο, μνημόνιο και σε πολλές δύσκολες αποφάσεις που προηγήθηκαν. Εμείς, λοιπόν, δεν θέλουμε να γυρίσουμε σε αυτή την εποχή. Νιώθω, όμως, ότι όποια από τις εναλλακτικές κι αν εφαρμοστεί ή θα είναι άλλη μία κωλοτούμπα ή θα είναι μια επιστροφή στις συνταγές που μας χρεοκόπησαν. Δεν είναι μόνο οικονομία οι εκλογές. Οι εκλογές είναι κι άλλες μεγάλες αλλαγές που πρέπει να γίνουν, αλλά αν μπορεί κάποιος να τις κάνει, τις ακόμα περισσότερες αλλαγές που πρέπει να γίνουν, είναι αυτός ο οποίος, κατάφερε και προχώρησε μια μεγάλη αλλαγή για τη φοροδιαφυγή —κυβέρνηση Μητσοτάκη— μετά για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, το ψηφιακό κράτος. Άρα, νομίζω ότι είναι δύο κυρίως οι λόγοι: να συνεχίζουμε να αυξάνουμε τα εισοδήματα χωρίς ψεύτικα λεφτά και να φτάσουμε σε ένα σημείο που να μπορούν οι συμπολίτες μας να πιστέψουν σε μια καλύτερη ζωή, να συνεχίζουμε δηλαδή να ανεβαίνουμε, δεν έχουμε φτάσει εκεί που θέλουμε, αλλά δεν πρέπει να γυρίσουμε και πίσω.  Χωρίς όμως ψεύτικα λόγια και αποτυχημένες συνταγές χρεοκοπίας και το δεύτερο, μεγάλες μεταρρυθμίσεις, ακόμα περισσότερες, που θα αλλάξουν προς το καλύτερο τη ζωή των πολιτών.

Σχετικά με τις προοπτικές της νέας γενιάς

Έχω πει ότι ακόμα κι όλα τα προβλήματα να λύσουμε, εάν δεν καταφέρουμε να μειώσουμε τις συνέπειες του δημογραφικού, που είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα, όπως είπα και πριν και πρωτίστως κοινωνική, βέβαια, κι έχει να κάνει με πολλά πράγματα άλλα,  τότε θα έχουμε αποτύχει. Αν δεν καταφέρουμε να μειώσουμε τις συνέπειες τα επόμενα χρόνια, κι ειδικά οι νεότεροι του πολιτικού συστήματος μαζί με την κοινωνία. Κοιτάξτε, είναι πολύ μεγάλη κουβέντα να την πεις αυτή σε κάποιον: ότι μπορείς. Αλλά για να μπορείς να τον κοιτάξεις στα μάτια, πρέπει να λες την αλήθεια. Έκανα έναρξη ασκήσεως επαγγέλματος σε ηλικία 25 ετών. Θυμάμαι ότι, ειδικά μετά τον νόμο Τσίπρα-Κατρούγκαλου στη συνέχεια και όλα όσα ακολούθησαν, είχαμε φτάσει στο σημείο οι ελεύθεροι επαγγελματίες, ειδικά οι νεότεροι που δεν είχαμε και μεγάλη πελατεία, πάνω από το 80% του εισοδήματός μας να το δίνουμε σε φόρους και εισφορές. Είναι φοβερό αυτό το νούμερο. Αντίστοιχα και οι μισθωτοί με τις κρατήσεις που είχαν. Λοιπόν, το γεγονός ότι πλέον ένας νέος άνθρωπος μέχρι 25 ετών και μέχρι 20.000€ έχει μηδενικό φόρο ή μέχρι 30 ετών έχει φόρο 9% από ‘κει που είχε 29%, από ‘κει που είχε προκαταβολή φόρου 100% ως φυσικό πρόσωπο ή ατομική επιχείρηση και τώρα έχει προκαταβολή φόρου 50%, δεν είναι το μαγικό ραβδί που του ‘λυσε όλα τα προβλήματα, αλλά είναι μια πολύ σημαντική κίνηση στο κράτος ότι του λέει ότι «εγώ θέλω όσο γίνεται να πληρώνεις λιγότερα για φόρους για να μπορέσεις όσο γίνεται να έχεις μια καλύτερη ζωή». Ναι, έχει ανέβει το κόστος ζωής, το ξέρουμε, αλλά γι’ αυτό κι εμείς κοιτάμε όσο μπορούμε να μειώνουμε τα βάρη.

Άρα, για να χτιστεί αυτή η σχέση εμπιστοσύνης, ειδικά με τους νεότερους, πρέπει να δούνε πράξεις. Και πιστέψτε με, οι νέοι, όσο πιο απλά τους τα λες και όσο πιο πολύ μιλάς με τις πράξεις σου, τόσο πολύ το καταλαβαίνουν. Ναι, υπάρχει μια διάσταση που πρέπει να την προσέξουμε: ότι πλέον υπάρχει και η ενημέρωση των 15 δευτερολέπτων λόγω των social media, όπου συνήθως σε πολύ λίγα δευτερόλεπτα ταξιδεύουν πιο γρήγορα τα ψέματα, τα τσιτάτα, οι αφορισμοί, οι ύβρεις και πολύ πιο δύσκολα το επιχείρημα. Αλλά, ναι, όσο προωθούμε πολιτικές που αλλάζουν προς το καλύτερο τη ζωή των ανθρώπων, τόσο πιο αισιόδοξοι μπορούμε να είμαστε ότι οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να πιστέψουν σε ένα καλύτερο μέλλον.

Σχετικά με το περιστατικό μεταξύ της Άννας Παπαδοπούλου και του Δημήτρη Κωνσταντόπουλου και πώς αξιολογεί τέτοιου είδους συμπεριφορές στον δημόσιο πολιτικό διάλογο

Είναι η πρώτη συνέντευξη που μου δίνεται η ευκαιρία να δώσω μια απάντηση. Εδώ καταρχάς δεν έχει να κάνει με το άντρας-γυναίκα, έχει να κάνει με το άνθρωπος, ούτε έχει να κάνει με το πολιτικός. Κανένας άνθρωπος δεν γίνεται να υφίσταται τέτοιες συμπεριφορές. Το λέω, βάζω εδώ έναν αστερίσκο, επειδή έχω ακούσει μια άλλη εκδοχή από το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και δεν θέλω να κάνω δικαστή.

Αλλά εφόσον αυτά τα οποία είπε η κυρία Παπαδοπούλου —που δεν έχω λόγο να την αμφισβητήσω- έγιναν στη συνέχεια, είναι κάτι το οποίο προφανώς πρέπει να το αποκηρύξει το ΠΑΣΟΚ. Καταλαβαίνω και την έντονη πολιτική αντιπαράθεση. Έχω υποστεί  και χαρακτηρισμούς, ενώ κάνω μια δουλειά —ο εκπρόσωπος πολλές φορές «πυροβολείται» ενώ κομίζει μία θέση ευρύτερα της κυβέρνησης. Έχω υποστεί και προσωπικούς χαρακτηρισμούς. Ειδικά το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί στις ανακοινώσεις του πολύ οξύ λόγο σε σχέση με άλλα κόμματα που ήταν στην αξιωματική αντιπολίτευση. Αλλά υπάρχει κι ένα όριο που είναι οι ύβρεις, οι συκοφαντίες που δεν πρέπει να το ανεχόμαστε σε καμία περίπτωση. Γιατί στο τέλος της ημέρας μας χαρακτηρίζει εμάς που το κάνουμε. Άρα, επειδή μπαίνουμε σε κάποιους μήνες στην προεκλογική περίοδο και ζήσαμε μια τετραετία όπου είχαμε πολύ άσχημες περιόδους, φτάσαμε στο σημείο, αρχηγοί κομμάτων να ανεβαίνουν στο βήμα της Βουλής και να συνδέουν τον Πρωθυπουργό της χώρας με το θάνατο ενός νέου ανθρώπου. Άλλοι αρχηγοί κομμάτων να μιλάνε και να λένε «ο ενορχηστρωτής της συγκάλυψης». Τώρα δε θα φτάσω στο σημείο της κυρίας Κωνσταντοπούλου που παρουσία μου στη Βουλή, ήμουνα παρών, προσέβαλε τη μνήμη του νεκρού μηχανοδηγού στα Τέμπη. Αυτά όλα τα ζήσαμε αυτή την τετραετία. Ελπίζω να μας έχουν γίνει μάθημα σε όλους και να αντιπαρατεθούμε στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Έντονα, ναι, αλλά πολιτικά.

Σχετικά με το ενδεχόμενο ίδρυσης νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά και τη σκληρή κριτική που ασκεί στην κυβέρνηση και στον Πρωθυπουργό

Ευχάριστη εξέλιξη δε θα είναι. Καθίστε καταρχάς να δούμε αν θα το κάνει. Γιατί, το συζητάμε, το συζητάμε, το συζητάμε και ακόμα δεν το έχουμε δει. Άρα μέχρι τότε νομίζω ότι είναι εντελώς άκαιρη οποιαδήποτε συζήτηση. Προφανώς δεν θα ΄ναι κάτι ευχάριστο μόνο και ως εικόνα. Ένας πρώην πρωθυπουργός που έχει ξανακάνει κόμμα και γύρισε και τιμήθηκε ως αρχηγός να ξανακάνει κόμμα. Στο τέλος της ημέρας όμως επειδή πιστεύω ότι ήταν ένα μεγάλο μάθημα για όλους μας, πρωτίστως για το πολιτικό σύστημα και αλλά συνολικά όσα ζήσαμε ως κοινωνία τα χρόνια της κρίσης, ο κόσμος δε νομίζω ότι θα πιστέψει πολύ εύκολα ούτε σε μονοπρόσωπα κόμματα, ούτε σε κόμματα διαμαρτυρίας, ούτε σε κόμματα τα οποία έχουν ένα σκοπό, οποιονδήποτε σκοπό, πέραν της πολιτικής.

Γιατί; Γιατί τα κόμματα διαμαρτυρίας ή τα κόμματα σκοπού δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα. Κυβέρνησαν. Έφτασαν από την πλατεία στη Βουλή. Δεν μείωσαν κανένα φόρο, μόνο αύξησαν φόρους. Δεν βελτίωσαν τις ζωές των πολιτών. Άρα αυτή η εμπειρία από τα χρόνια της κρίσης, που μάλιστα ο κύριος Σαμαράς ήταν από την άλλη πλευρά, εκείνων που κατηγορούσαν ότι είναι προδότες, γερμανοτσολιάδες και όλα αυτά, ενώ προσπαθούσε και εκείνος μαζί με το ΠΑΣΟΚ τότε, στη συγκυβέρνηση με τον κύριο Βενιζέλο, να κρατήσουν την Ελλάδα στην Ευρώπη, έχει αυτή την εμπειρία. Γι’ αυτό και μέχρι τότε, μέχρι να γίνει αυτό το κόμμα, κι αν γίνει, ας περιμένουμε.

Σχετικά με το πως είναι η ζωή του εκτός πολιτικής

Με την οικογένειά μου πρωτίστως και τους φίλους μου. Κάποιοι εξ αυτών προέκυψαν από την πολιτική ενασχόληση. (Ερ: Βλέπετε αγώνες ποδοσφαίρου; Θα δείτε το ντέρμπι της Κυριακής;)Ναι, εννοείται, θα το δω. Έχει ανέβει πάρα πολύ και το επίπεδο. Είναι πολύ μεγάλος ο ανταγωνισμός τα τελευταία χρόνια. Στο μπάσκετ ήτανε, αλλά και τώρα ενισχύεται και στο μπάσκετ και με άλλες μεγάλες ομάδες, να ενισχύονται.

Μπάσκετ, ποδόσφαιρο, σειρές. (Αν πορώνεται) Όσο περνάνε τα χρόνια λιγότερο, λίγο παραπάνω με το μπάσκετ να πω την αλήθεια. Αλλά θεωρώ ότι έχουμε δύο και απ’ ό,τι φαίνεται θα μεγαλώσει ο αριθμός, τεράστιες ομάδες.

Βόλτες με την οικογένεια, με τη γυναίκα μου και με το παιδί μου.

Σχετικά με το αν φοβάται να κυκλοφορήσει στον δρόμο λόγω της ιδιότητάς του

Όχι, καθόλου. Έχω την ελάχιστη δυνατή ασφάλεια που προβλέπεται. Είμαι ένας άνθρωπος που μεγάλωσε σε μια οικογένεια της μεσαίας τάξης. Μεγαλώνω με μια οικογένεια στη μεσαία τάξη και συναναστρέφομαι με αυτούς τους ανθρώπους που είναι  φίλοι, γνωστοί, άνθρωποι που μπορεί να με γνωρίσουν λόγω της δραστηριότητάς μου και πολιτεύομαι για τη μεσαία τάξη. Για την πιο αδικημένη πλευρά της κοινωνίας.

Σχετικά με το αν ακούει τα προβλήματα της μεσαίας τάξης

Ναι, και είναι οι άνθρωποι της οικογένειάς μου, οι φίλοι μου.  Ναι, όπως είμαστε όλοι μας. Δεν είμαστε κάτι ξεχωριστό. Τώρα εντάξει, η ζωή μου είναι μία ζωή ενός ανθρώπου που θέλει να περνάει όσο γίνεται παραπάνω χρόνο με τους δικούς του ανθρώπους. Δεν είναι πάντοτε εύκολο.